- Γράφει ο Ιβάν Ριουφόλ στο Causeur
Η πολιτική δημιουργεί μεγάλους και μικρούς άνδρες. Οι μεγάλοι άνδρες είναι εκείνοι που αντιμετωπίζουν, συνήθως μόνοι τους, το τείχος του κομφορμισμού για να επιτύχουν τους στόχους τους. Οι μικροί είναι εκείνοι που διστάζουν, μπερδεύουν τους αντιπάλους τους, συμμαχούν με το πλήθος.
Ο φαντασμένος Εμανουέλ Μακρόν ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Είναι ένας πρόεδρος που κολακεύει την αντι-ισραηλινή κοινή γνώμη, προσθέτοντας τη φωνή του σε εκείνους που κατακρίνουν τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και κατηγορούν τον Βλαντιμίρ Πούτιν για «συνεχείς συγκρούσεις» με την Ευρώπη.
Ο αρχηγός του κράτους βλέπει πολλές ρωσικές συνωμοσίες, συμπεριλαμβανομένων των «φανταστικών πετρελαιοφόρων», εναντίον των οποίων απαίτησε «πολιτικές παρεμπόδισης». Έτσι, την περασμένη εβδομάδα, το Πολεμικό Ναυτικό συνέλαβε, στα διεθνή ύδατα ανοικτά του Saint-Nazaire, ένα πλοίο που ήταν ύποπτο ότι ήταν φιλορωσικό και ότι αποτελούσε πλατφόρμα για τα drones που έστειλαν πρόσφατα να πετάξουν πάνω από τη Δανία.
Μετά από έλεγχο, διαπιστώθηκε ότι το πλήρωμα ήταν κινεζικό και δεν βρέθηκε κανένα αεροσκάφος. Το πλοίο συνέχισε το ταξίδι του την Πέμπτη το βράδυ, μετά από την κράτηση του καπετάνιου του. Αυτή η αποτυχία αγνοήθηκε ευγενικά από τα μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, το φιάσκο υπενθύμισε το αμφιλεγόμενο παιχνίδι που παίζει ο Μακρόν με τους συλλογικούς φόβους, τροφοδοτώντας αυτή τη φορά μια πιθανή σύγκρουση με μια πυρηνική δύναμη.
Μήπως έχει σκοπό να δημιουργήσει γύρω του, με έναν πόλεμο κατά της Ρωσίας, μια εθνική αλληλεγγύη που βρίσκεται σε κατάρρευση (16% ικανοποιημένοι σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση του Figaro Magazine!); Το ερώτημα αξίζει να τεθεί, δεδομένου ότι ο χαρακτήρας του είναι χωρίς όρια. Ο Σεμπαστιάν Λεκορνί έχει τουλάχιστον την ειλικρίνεια να παρουσιάζεται ως «ο πιο αδύναμος πρωθυπουργός της Δημοκρατίας».
Παράλληλα με αυτές τις μέτριες μανούβρες, που κάνουν το γαλλικό πολιτικό θέαμα να μοιάζει με θλιβερό ερασιτεχνισμό (Οι Ρεπουμπλικάνοι έπρεπε να ανακοινώσουν, τη Δευτέρα το μεσημέρι, αν θα παραμείνουν στη νέα κυβέρνηση Μακρόν… της οποίας ο πρωθυπουργός μόλις παραιτήθηκε), μεγάλοι άνδρες γράφουν την ιστορία.
Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, και οι δύο κατακριτέοι από την ομοφωνία των μέσων ενημέρωσης, είναι από αυτούς. Η επιλογή του Νετανιάχου να εξαλείψει με κάθε κόστος την ισλαμιστική Χαμάς, με τίμημα έναν σκληρό πόλεμο που ξεκίνησε στη Γάζα μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023, φαίνεται να έχει επιτύχει τον στόχο της: Υπό την πίεση του Αμερικανού προέδρου, η τρομοκρατική οργάνωση δήλωσε έτοιμη να αποδεχθεί τους όρους της παράδοσής της, συμφωνώντας να απελευθερώσει τους 48 τελευταίους ομήρους, πολλοί από τους οποίους έχουν πεθάνει.
Δεκαεπτά αραβικές χώρες, μεταξύ των οποίων και το Κατάρ που φιλοξενεί τον πολιτικό κλάδο της Χαμάς, είναι έτοιμες να εδραιώσουν την ειρήνη με το Ισραήλ. Αν ο «Μπίμπι» είχε υποκύψει στις πιέσεις του Μακρόν και είχε σταματήσει πρόωρα τις εχθροπραξίες, η Χαμάς πιθανότατα δεν θα είχε αναγκαστεί να παραδώσει τα όπλα. Βεβαίως, τίποτα δεν είναι ακόμη – είναι Δευτέρα το πρωί – εντελώς εξασφαλισμένο από την πλευρά ενός αποκαλυπτικού ισλαμιστικού κινήματος. Αλλά μια δυναμική ειρήνης έχει τεθεί σε κίνηση.
Οι κ.κ. Τραμπ και Νετανιάχου, οι δύο χειρότεροι απόβλητοι της Δύσης (μετά τον Πούτιν) στα μάτια των υποτελών, βάζουν τέρμα στην πολιτική της «ήπιας δύναμης» που μέχρι τότε ήταν η αποδεκτή νόρμα. Και οι δύο έχουν τα ελαττώματά τους, αυτό είναι σαφές. Αλλά οι μικροί άνθρωποι δεν έχουν καμία αρετή.
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
