του Βασίλη Δ. Παπαγιαννίδη
Δικηγόρος LLM
Στην αρχή, γύρω στο 1300, ήταν ένα μικρό εμιράτο. Μια καρφίτσα μπροστά στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία των Παλαιολόγων που μόλις είχε ανακτήσει την Κωνσταντινούπολη από τους Λατίνους. Γιατί να ασχοληθεί κανείς με αυτούς;
Όμως, άρχισαν να επεκτείνονται. Άρχισαν να καταλαμβάνουν πόλεις της Αυτοκρατορίας.
Ο ανίκανος Ανδρόνικος Β’ Παλαιολόγος προσπάθησε να τους σταματήσει ανεπιτυχώς.
Το 1326 κατέλαβαν την Προύσα και το 1329 νίκησαν τον Ανδρόνικο τον Γ’ στον Πελεκάνο.
Η Αυτοκρατορία έχανε όλες τις κτήσεις της στην Μικρά Ασία μέσα σε μόλις 30 χρόνια. Το 1354 πέρασαν στην Ευρώπη.
Η Αυτοκρατορία περικυκλωνόταν. Ασφυκτικά. Μα δεν αντιδρούσε αποφασιστικά.
Έδειχνε αδράνεια. Προσπαθούσε να διατηρήσει καλές σχέσεις μαζί τους! Εγκαινιάστηκε και πολιτική γάμων!
Ο Ιωάννης Στ΄ Καντακουζινός έδωσε την κόρη του Θεοδώρα στον Σουλτάνο Ορχάν. Φίλοι. Γαμπροί. Και οι κατακτήσεις συνεχίζονταν.
Σε βάρος της Αυτοκρατορίας. Γύρω στο 1370 η Αυτοκρατορία δε μπορούσε πια να
αντιδράσει.
Αποδέχτηκε την υποτέλεια σε αυτούς.
Το 1393, ο Σουλτάνος Βαγιαζίτ, απαίτησε και πέτυχε να σταματήσουν οι αμυντικές εργασίες στα τείχη της Κωνσταντινούπολης από τον Αυτοκράτορα Μανουήλ Β.
Κατευνασμός. Υποχώρηση… Η συνέχεια γνωστή. Άλωση.
Είναι με λίγα λόγια η προέλαση των Οθωμανών σε βάρος του Μεσαιωνικού Ελληνισμού.
Μια προέλαση στην οποία ένα μέρος της Δύσης αντιτάχτηκε και προσπάθησε να βοηθήσει το Βυζάντιο αλλά ανεπιτυχώς.
Και οι Έλληνες μέσα από τα τείχη της πόλεως σφίγγονταν ολοένα και περισσότερο.
Γιατί οι Οθωμανοί δεν ήθελαν να ζήσουν με τους Έλληνες. Ήθελαν να υποτάξουν τους Έλληνες.
Και η υποχωρητικότητα του ελληνισμού τους βοήθησε να πετύχουν το στόχο τους και να γιγαντωθούν σε βαθμό που κάθε αντίσταση να είναι καταδικασμένη.
Ως Έλληνες, το 2024, ζούμε το ίδιο σενάριο. Είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε την προέλαση των Οθωμανών ξανά.
Με μια διαφορά: πλέον έχουν την πλήρη ανοχή της Δύσης (για να μην πω στήριξη).
Εισέβαλαν και κατέλαβαν το βόρειο τμήμα της Κύπρου το οποίο κατέχουν ακόμα και θέλουν -με θράσος- να αναγνωριστεί ως κράτος! Έπειτα γκρίζαραν το Αιγαίο το 1996.
«Έχουν κι αυτοί δικαιώματα» είπαν. Και η Ελλάδα, με την πολιτική υποχωρητικότητας το δέχτηκε. Μετά έπεσαν με μένος μαζί με τους Αζέρους πάνω στους Αρμενίους του Αρτσάχ.
Κατέλαβαν το Αρτσάχ και έκαναν εθνοκάθαρση διώκοντας πάνω από 100.000 ανθρώπους από τις πατρογονικές τους εστίες.
Και τώρα…. Πέτυχαν το απίστευτο: καλλιέργησαν ένα τουρκοτζιχαντιστικό κίνημα που πήρε την εξουσία στη Συρία αυξάνοντας τη σφαίρα επιρροής τους και στα νοτιοανατολικά και βυθίζοντας μια ήδη λαβωμένη χώρα στο χάος και την αβεβαιότητα.
Έχουν πετύχει τους στόχους τους -μέχρι στιγμής- ανατολικά και είναι δεδομένο πως θα στρέψουν ξανά το βλέμμα τους στα δυτικά. Ξέρουν τί πέτυχαν κάποτε και θέλουν να το ξαναπετύχουν. Απέναντί τους μια Ελλάδα φοβική.
Μια Ελλάδα έτοιμη να θυσιάσει δικαιώματα στο «όνομα της ειρήνης». Όπως το 14 ο αιώνα ο Καντακουζινός που έκανε γαμπρό του το Σουλτάνο ο οποίος ταυτόχρονα του άρπαζε εδάφη.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Οι Οθωμανοί προελαύνουν. Ξανά. Και αν δε σταματήσουμε αυτή την ανούσια κατευναστική πολιτική είναι πιθανόν πως θα βρεθούμε κλεισμένοι στα τείχη της πόλεως αναμένοντας το μοιραίο.
Και ένας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μπορεί να υπήρξε παράδειγμα αυτοθυσίας και πατριωτισμού αλλά δεν αρκούσε να διορθώσει τα λάθη που διέπρατταν επί δεκαετίες οι προκάτοχοί του.
Ας αλλάξουμε πολιτική πριν να είναι αργά.
Όσο τους κατευνάζουμε τόσο αυτοί θα εξαπλώνονται σε βάρος μας. Η ιστορία το απέδειξε.
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
