του Βασίλη Δ. Παπαγιαννίδη
Δικηγόρου LLM
«Πίστη στον Θεό, πίστη στο Έθνος, πίστη στη Νίκη!» ~ Παύλος Κουντουριώτης
Όταν αναφέρομαι σε Στόλο της Ελευθερίας προφανώς δεν αναφέρομαι στον ερασιτεχνικό
στολίσκο των αριστερών ακτιβιστών που πριν λίγες εβδομάδες επιχείρησε να σπάσει τον
ισραηλινό κλοιό της Γάζας.
Όταν γράφω για «Στόλο Ελευθερίας» αναφέρομαι στον ελληνικό στόλο του 1912 που απελευθέρωσε τα νησιά του Βορείου Αιγαίου και σφράγισε την ελληνικότητα του Αιγαίου κάνοντας τη θάλασσα αυτή «Ελληνική Λίμνη», καταναυμαχώντας τους Οθωμανούς σε δυο ναυμαχίες και γράφοντας σελίδες δόξας στην ιστορία αυτού του Έθνους.
Και είναι ένα θέμα που ευαισθητοποιεί τον γράφοντα διπλά, ως γιό Αντιναυάρχου με καταγωγή από τη Λέσβο.
Το 1912 η Ελλάδα πολέμησε και νίκησε την Οθωμανική Αυτοκρατορία μαζί με τα Συμμαχικά κράτη της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της Βουλγαρίας. Η Σερβία και η Βουλγαρία είχαν πολύ ισχυρότερους στρατούς από τον ελληνικό.
Μάλιστα ο Βουλγαρικός στρατός ήταν σε αριθμούς σχεδόν τριπλάσιος. Για να μπορέσει να προσχωρήσει στη συμμαχία, η Ελλάδα έπαιξε το δυνατό της χαρτί: το πολεμικό ναυτικό, που τα υπόλοιπα βαλκανικά κράτη δεν είχαν.
Είναι αμφίβολο αν η Ελλάδα θα γινόταν δεκτή στη συμμαχία αν δε μπορούσε να προτάξει αυτό το σημαντικό πλεονέκτημα που στερούνταν οι υποψήφιοι σύμμαχοί της.
Άλλωστε, η σημασία του ελληνικού στόλου ήταν τεράστια για τους Σέρβους και τους Βουλγάρους καθώς θα μπορούσε -όπως και έκανε- να αποτρέψει τη μεταφορά των Οθωμανικών ενισχύσεων από την Ανατολία στα Βαλκανικά μέτωπα των επιχειρήσεων.
Άλλωστε, η θάλασσα είναι πεδίο δόξας του ελληνισμού από αρχαιοτάτων χρόνων.
Κλασσικότερο ίσως παράδειγμα είναι η ναυμαχία της Σαλαμίνας όπου ο στόλος των ελληνικών πόλεων κρατών υπό τον Αθηναίο Θεμιστοκλή καταναυμάχησε τον ισχυρότερο Περσικό στόλο του Ξέρξη και διάσωσε την Ελλάδα.
Όμως, και το 1912 το Οθωμανικό Πολεμικό Ναυτικό ήταν ασύγκριτα ισχυρότερο από το Ελληνικό.
Πού υπερτερούσε ο ελληνικός στόλος; Σε ηγεσία, ναυτοσύνη, στρατηγική, υψηλό ηθικό και ένα νέο «όπλο»: το θωρακισμένο καταδρομικό «Γεώργιος Αβέρωφ».
Με αυτές τις δυνάμεις θα αντιμετώπιζε το ναυτικό μιας ισχυρής αυτοκρατορίας έξι αιώνων. Αρχηγός του Στόλου του Αιγαίου ήταν ο θρυλικός και ικανότατος Υδραίος Υποναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης.
Με την έκρηξη του πολέμου τον Οκτώβριο του 1912, ο Ελληνικός Στόλος θα επιχειρούσε στο Βόρειο Αιγαίο με σκοπό να αποτρέψει την έξοδο του Οθωμανικού Στόλου από τον Ελλήσποντο και να απελευθερώσει τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, των οποίων οι κάτοικοι ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία, Έλληνες.
Η στρατηγική του Κουντουριώτη ήταν η εξής: θα καταλαμβανόταν πρώτα η νήσος Λήμνος, που είχε τεράστια στρατηγική θέση και φυσικό, προστατευμένο χώρο στον κόλπο του Μούδρου για να αγκυροβολήσει ο Στόλος και με ορμητήριο τη Λήμνο θα διεξάγονταν οι υπόλοιπες επιχειρήσεις. Και έτσι έγινε.
Στις 8 Οκτωβρίου 1912 ο Ελληνικός στόλος απελευθέρωσε από τους Οθωμανούς τη Λήμνο και το επόμενο διάστημα τις νήσους: Θάσο, Ίμβρο, Τένεδο, Ψαρά, Άγιο Ευστράτιο, Σαμοθράκη, Χίο και Λέσβο. Δηλαδή, όλα τα νησιά του Βορείου Αιγαίου!
Οι Οθωμανοί επιχείρησαν να αντιδράσουν και ο στόλος τους εξήλθε δυο φορές από τον Ελλήσποντο για να αντιμετωπίσει τους Έλληνες.
Όμως, σε δυο κρίσιμες ναυμαχίες (Έλλης και Λήμνου) ο Ελληνικός Στόλος συνέτριψε τον Οθωμανικό που κλείστηκε ξανά στα στενά «παραδίδοντας» οριστικά το Αιγαίο στους Έλληνες.
Δε θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερος επίλογος από το ιστορικό σήμα του Κουντουριώτη πριν τη ναυμαχία της Έλλης στις 3 Δεκεμβρίου 1912: «Με τη δύναμιν του Θεού και τας ευχάς του Βασιλέως και εν ονόματι του Δικαίου, πλέω μεθ’ ορμής ακαθέκτου και με την πεποίθησιν της νίκης εναντίον του εχθρού του Γένους».
Ζήτω το Πολεμικό μας Ναυτικό!
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
