ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 13/4, σ.4, Τέχνες και Γράμματα, βιβλιοπαρουσίαση βιογραφίας του Μαυροκορδάτου από τον πανεπιστημιακό Αριστείδη Χατζή: “Ήταν ο πολιτικός πρωταγωνιστής της Επανάστασης, ο υπεύθυνος για την θεσμική οργάνωση του Αγώνα, αλλά και της επιτυχημένης εξωτερικής πολιτικής των Ελλήνων. Η τελική επιτυχία της Επανάστασης οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτόν….Είναι όμως χαρακτηριστικό πως ο Μαυροκορδάτος (και ο Κοραής) αποτελούν αγαπημένο στόχο των ακροδεξιών και των νεοδεξιών εθνολαϊκιστών ‘ιστορικών’ “.
Επομένως μαθαίνουμε ότι:
1.δεν ήταν ο Καποδίστριας που ως υπουργός Εξωτερικών της Ρωσσίας προστάτευσε την Επανάσταση στο συνέδριο της Ιεράς Συμμαχίας στο Τρόπαου-Λάϊμπνιτς σπό την πρόταση καταστολής της από τον Μέττερνιχ, που δημιούργησε το Φιλελληνικό Κομιτάτο στην Γενεύη, που εξελέγη ο πρώτος Κυβερνήτης κλπ. κλπ. ο πολιτικός πρωταγωνιστής της Επανάστασης, αλλά ο ….Μαυροκορδάτος!
2. Δεν ήταν οι πολυπληθείς, αποτελούμενες από σημαντικές προσωπικότητες Εθνοσυνελεύσεις που ανέδειξαν τρία δημοκρατικά ελληνικά συντάγματα, αλλά ο…Μαυροκορδάτος, σε ένα παγκοσμίως πρωτοφανές one man’s show!
3.Δεν ήταν ο Καποδίστριας με την διεθνή επιρροή του ούτε το παγκόσμιο φιλελληνικό κίνημα ούτε οι στρατιωτικές επιτυχίες των Ελλήνων η αιτία της “επιτυχημένης εξωτερικής πολιτικής των Ελλήνων”, αλλά ο…Μαυροκορδάτος!
4. Η τελική επιτυχία της Επανάστασης δεν οφείλεται στον Κολοκοτρώνη, στον Καραϊσκάκη, στον Κανάρη, στην Μπουμπουλίνα, στον Πλαπούτα και στον Νικηταρά, στα Δερβενάκια, στον Πολυάραβο, ούτε στην συντριβή αλλεπάλληλων οθωμανικών στρατιών και στόλων, αλλά στον ….άκαπνο Μαυροκορδάτο, που προκάλεσε την καταστροφή του Πέττα και απέτυχε παταγωδώς επί ένα εξάμηνο να αντιμετωπίσει την επέλαση του Ιμπραήμ, από τον οποίον υπέστη διαδοχικές ήττες, αρνούμενος πεισματικά να βγάλει τον Κολοκοτρώνη από την φυλακή!
5. Εντυπωσιάζει πάντως η επίμονη (όσο και αποτυχημένη) προσπάθεια ανάδειξης του σκοτεινού μωροφιλόδοξου, στρατιωτικά ανίκανου φαναριώτη, γνήσιου εκπροσώπου του υπανάπτυκτου δουλοκτητικού οθωμανικού πολιτικού συστήματος, που υποδαύλισε τον εμφύλιο πόλεμο, την φυλάκιση και την φυσική εξόντωση του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη και του Καποδίστρια, με τελικό στόχο να σύρει την Επανάσταση στην αποτυχία και την Ελλάδα στην ξένη εξάρτηση και στο αποικιακό καθεστώς.
6. Όσοι απαξιώνουν τον Μαυροκορδάτο, όπως π.χ. εγώ, δεν είναι φυσικά “ακροδεξιοί και νεοδεξιοί εθνολαϊκιστές ‘ιστορικοί'”. Αν μου επιτρέπεται η αυτοαναφορά, με δύο διδακτορικά (το ένα στις Οικονομικές και Κοινωνικές Επιστήμες από το κορυφαίο Πανεπιστήμιο της Γενεύης και το άλλο στην Ιστορία από το ΕΚΠΑ) εκφράζω απόψεις τεκμηριωμένες από τις πηγές και όχι απορρέουσες από επαγγελματικές και πολιτικές σκοπιμότητες, εξαρτήσεις, ιδεοληψίες κλπ. Και, μάλιστα, εργαζόμενος από νεώτατος στον ιδιωτικό τομέα και μη σιτιζόμενος από το κράτος, δεν είχα και ποτέ την ανάγκη να προσαρμόσω τις απόψεις μου σε αυτές που υπηρετούν το εκάστοτε σύστημα.
Να προσθέσω ότι ο χαρακτηρισμός όσων διαφωνούν με τις συστημικές απόψεις (δηλαδή την συστημική προπαγάνδα) ως “ακροδεξιών” είναι απλά φαιδρή και πλέον ξεπερασμένη. Εγώ όμως αντιστρέφω τον χαρακτηρισμό, διότι ακροδεξιός είναι αυτός που πάσχει από δυσανεξία στην αντίθετη άποψη, στην κριτική και τελικά στην αλήθεια.
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
