- Γράφει ο Φέρντιναντ Φόγκελ
Είναι τέλη καλοκαιριού στο Κίεβο. Η ζέστη είναι αφόρητη στους δρόμους, ακόμα και αργά το βράδυ. Σε ένα μικρό διαμέρισμα με κλειστές κουρτίνες, μια μικρή ουκρανική οικογενειακή ειδυλλιακή εικόνα. Στους τοίχους κρέμονται εικόνες, δίπλα τους οικογενειακές φωτογραφίες. Σε μια φωτογραφία χαμογελά ένα κορίτσι με σχολική στολή, η κόρη του «Artems» (το όνομα έχει αλλάξει). Ο άνδρας, στα τριάντα του, ζει κρυμμένος εδώ και μήνες. Σπάνια βγαίνει από το διαμέρισμα, αποφεύγει τους δρόμους από φόβο μήπως τον συλλάβουν οι στρατολογικές ομάδες και τον στείλουν στο μέτωπο. Στην κουζίνα υπάρχουν τσάι και μπισκότα, ο ανεμιστήρας βουίζει μονότονα. «Όχι φωτογραφίες, όχι βιντεοσκοπήσεις», λέει ο Artem.
Αν γίνει γνωστό το όνομά μου, μπορεί να είναι το τέλος μου.
«Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος το 2022, προσφέρθηκα εθελοντικά, όπως ο αδελφός μου και ο πατέρας μου». Η φωνή του παραμένει ήρεμη, αλλά τα χέρια του τρέμουν ελαφρώς καθώς στρίβει ένα τσιγάρο. «Αλλά με έδιωξαν τότε, επειδή υπήρχαν πάρα πολλοί εθελοντές».
Ο πατέρας του πολεμούσε ήδη από το 2016 στο Ντονμπάς. «Πέθανε το 2023». Μετά από μια σύντομη σιωπή, προσθέτει: «Ο αδελφός μου θεωρείται αγνοούμενος. Δεν ξέρω αν είναι ζωντανός ή νεκρός». Τώρα ο Άρτεμ έχει μείνει μόνος. Ο τελευταίος άνδρας της οικογένειάς του. «Τρέφω την οικογένειά μου, τη γιαγιά μου και ακόμη και τη γυναίκα του αδελφού μου. Τα χρήματα που δίνει η κυβέρνηση δεν αρκούν για να ζήσουμε».
Η Ουκρανία στερείται θωρακισμένων οχημάτων
Ο Αρτέμ τονίζει ότι δεν είναι δειλός. Θέλει να το ξεκαθαρίσει ξανά και ξανά. Θα πολεμούσε αν ήταν σίγουρος ότι η κόρη και η γυναίκα του θα τα κατάφερναν οικονομικά και ότι κάποιος θα τις έφερνε σε ασφαλές μέρος. Και αν η κατάσταση στις μονάδες βελτιωθεί, προσθέτει. Γιατί εκεί, όπως ακούει από πολλούς φίλους του που υπηρετούν, υπάρχουν σημαντικά προβλήματα.
Ειδικά λόγω της έλλειψης θωρακισμένων οχημάτων και του γεγονότος ότι οι Ουκρανοί στρατιώτες πρέπει εν μέρει να υπηρετούν στο μέτωπο με Toyota pick-up και Dacia Duster, γίνονται εύκολοι στόχοι για τα drones και το πυροβολικό. Αρκετοί από τους πρώην συναδέλφους του έχουν πλέον μείνει ανάπηροι, μερικοί έχουν σκοτωθεί.
Μιλάει για την κόρη του, που τώρα πηγαίνει στο σχολείο, και για τη γυναίκα του, που εργάζεται σε ένα μικρό κατάστημα. «Λένε ότι πολεμάμε για τα παιδιά μας. Αλλά τι θα γίνει αν η κόρη μου μεγαλώσει χωρίς πατέρα, επειδή με αναγκάζουν να τρέξω άσκοπα προς το θάνατο;» Δείχνει ένα οικογενειακό άλμπουμ. Η οικογένεια κατάγεται από το Κουρσκ, μια κλασική σοβιετική οικογενειακή ιστορία. Ουκρανοί, Ρώσοι, Αρμένιοι και πολλοί άλλοι.
Ο πόλεμος χωρίζει την οικογένεια
Δεν μιλάμε πια με τους συγγενείς μας στη Ρωσία, λέει ξηρά. Γιατί πιστεύουν ότι η Ουκρανία είναι ένα φασιστικό κράτος τρόμου και ότι η Ρωσία δεν κάνει κακό σε καμία μύγα εδώ. Μόνο ένας θείος έχει ακόμα επαφή μαζί του, λέει. Είναι ο μόνος που δεν πιστεύει στη ρωσική προπαγάνδα. Αλλά τι μπορεί να κάνει; «Τίποτα», λέει ο Άρτεμ.
Εδώ και μήνες, ο Άρτεμ ζει σαν φυλακισμένος στην ίδια του την πόλη. Οι φίλοι του κάνουν τα ψώνια, τα λίγα χρήματα που βγάζει τα κερδίζει από μεταφράσεις και μικρές εργασίες πληροφορικής. «Ανοίγω την πόρτα μόνο αν γνωρίζω τη φωνή». Ακολουθεί ένα πικρό χαμόγελο. «Όλοι γνωρίζουν κάποιον που ζει έτσι. Κανείς δεν μας προδίδει».
Όταν του ζητείται να μιλήσει για την πολιτική, η φωνή του γίνεται πιο σκληρή. «Αυτοί…» – και εννοεί την κυβέρνηση – «στέλνουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό για σπουδές». Αυτός, όπως τονίζει συχνά, είναι παιδί εργατών από οικογένεια εργατών. Αγαπά την Ουκρανία, είναι Ουκρανός με όλη του την καρδιά, παρά το γεγονός ότι η μητρική του γλώσσα είναι τα ρωσικά. Αλλά πρώτα πρέπει να υπηρετήσουν οι γιοι των ολιγαρχών, μετά οι προδότες που εγκατέλειψαν ντροπιαστικά τη χώρα το 2022 και τώρα ζουν στη Γερμανία ή την Αγγλία.
Έπαινος από το Κίεβο για τη Γερμανία του Γ’ Ράιχ
Ο Αρτέμ θέλει να μείνει. «Αυτή είναι η πατρίδα μου. Δεν θέλω να πάω στην Πολωνία, ούτε στη Γερμανία». Ο μεγαλύτερος φόβος του είναι η αυθαιρεσία. «Αν με πάρουν αύριο, απλά θα φύγω». Ωστόσο, τονίζει ότι θα πολεμήσει αν οι Ρώσοι τολμήσουν να επιτεθούν ξανά στο Κίεβο. Μόνο για το Ντονμπάς, που πιστεύει ότι είναι χαμένο, δεν θέλει να πολεμήσει. Και όχι υπό τις τρέχουσες συνθήκες. «Περισσότερα τεθωρακισμένα οχήματα, περισσότερα θωρακισμένα οχήματα παντός εδάφους και περισσότερη αεροπορική άμυνα», ελπίζει από την Ευρώπη.
Κλείνοντας τον μονόλογό του, ο Άρτεμ εκφράζει τον θαυμασμό του για τη Γερμανία και τους Γερμανούς. Ιδιαίτερα όσον αφορά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το ζήτημα της ευθύνης, η άποψή του διαφέρει από αυτή της γερμανικής κοινωνίας.
Η Γερμανία προσπάθησε να απελευθερώσει την Ευρώπη από τον μπολσεβικισμό. Θα σας είμαστε πάντα ευγνώμονες που το προσπαθήσατε.
Ο αριθμός των ανδρών που αποφεύγουν την επιστράτευση ή εξαφανίζονται από τις τάξεις μετά από λίγο καιρό αυξάνεται εδώ και χρόνια. Με κάθε μήνα που περνάει ο πόλεμος, αυξάνεται η πίεση στην κοινωνία να αντισταθμίσει τις απώλειες. Επισήμως, η λιποταξία θεωρείται έγκλημα, αλλά στην πράξη γίνεται διάκριση: πολλοί από αυτούς που συλλαμβάνονται δεν πηγαίνουν στη φυλακή, αλλά εντάσσονται ξανά στο στρατό. Μερικοί καταλήγουν σε νέες μονάδες.
Ηρωικός θάνατος ή άσκοπη θυσία;
Υπάρχουν όμως και στρατιώτες που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τη λογική του συστήματος προς όφελός τους. Όσοι έχουν τις απαραίτητες διασυνδέσεις ή την απαιτούμενη επιμονή, υποβάλλουν αίτηση στις πιο αξιοσέβαστες ταξιαρχίες, αυτές που διαθέτουν σύγχρονη τεχνολογία, καλύτερο εξοπλισμό και έμπειρους αξιωματικούς. Η ελπίδα είναι σαφής: η υπηρεσία σε μια ισχυρή μονάδα σημαίνει μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης, περισσότερη συντροφικότητα και, συχνά, καλύτερη φροντίδα για τις οικογένειες.
Αντίθετα, πολλοί φοβούνται να σταλούν σε μονάδες με κακή φήμη – μονάδες στις οποίες λείπουν τα πάντα, στις οποίες οι αξιωματικοί διοικούν χωρίς σχέδιο και στις οποίες ο αριθμός των νεκρών είναι στατιστικά υψηλότερος από τον μέσο όρο. Η επιλογή μεταξύ ενός έντιμου θανάτου και ενός άσκοπου θανάτου έχει γίνει για πολλούς μια πικρή πραγματικότητα. Έτσι, δημιουργείται ένα χάσμα μεταξύ των μονάδων που θεωρούνται ηρωικές και εκείνων στις οποίες σχεδόν κανείς δεν θέλει να υπηρετήσει εθελοντικά.
Πηγή: Junge Freiheit
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
