Βασίλης Δ. Παπαγιαννίδης
Δικηγόρος LLM
«Η διαφυγή είναι αδύνατη, η παράδοση είναι αδιανόητη. Ας πολεμήσουμε με γενναιότητα και ας τιμήσουμε τα όπλα μας». ~ Ιωάννης Ουνιάδης
Τα τεράστια κανόνια του Πορθητή ισοπεδώνουν τα τείχη. Οι μόλις 7.000 χριστιανοί υπερασπιστές της πόλης αντιστέκονται με ηρωισμό αλλά είναι αποκλεισμένοι από όλες τις πλευρές. Είναι θέμα χρόνου να πέσει η πόλη στα χέρια των Οθωμανών.
Και οι συνέπειες θα είναι τρομακτικές. Δεν αναφέρομαι, όμως, στην Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 1453 αλλά στην πολιορκία του Βελιγραδίου το 1456…
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης οι οθωμανικές ορδές του Πορθητή επιτέθηκαν κατά του παρηκμασμένου Δεσποτάτου της Σερβίας και του αδυνάμου προστάτη του, του Βασιλείου της Ουγγαρίας.
Η Ουγγαρία βυθισμένη σε εσωτερικές κρίσεις και ηττημένη τόσο το 1444 στη Βάρνα όσο και το 1448 στο Κόσοβο αδυνατούσε αντιμετωπίσει τη λαίλαπα που εξαπέλυε ο Πορθητής.
Παρά τη δυσχερή τους θέση, οι Ούγγροι είχαν ένα τελευταίο χαρτί στον αγώνα κατά των Οθωμανών: ο διοικητής των ενόπλων δυνάμεων της χώρας Ιωάννης Ουνιάδης, 50 ετών τότε, ήταν αποφασισμένος να πολεμήσει.
Ενώ ο Μωάμεθ Β’ και οι δυνάμεις του περικύκλωναν το στρατηγικής σημασίας οχυρό
του Βελιγραδίου, ο Ουνιάδης συγκέντρωνε τις δυνάμεις του για να σπεύσει να
βοηθήσει τους υπερασπιστές της πόλης.
Οι 7.000 Ούγγροι και Σέρβοι υπερασπιστές της πόλης είχαν επικεφαλής τον Μιχαήλ (Μίχο) Σιλάγκι, κουνιάδο του Ουνιάδη.
Ενώ, λοιπόν, το Βελιγράδι βρισκόταν στα όρια της κατάρρευσης και ο Πορθητής ήταν
έτοιμος να εορτάσει τη νίκη του, ένας χριστιανικός στολίσκος εμφανίστηκε στο Δούναβη.
Ύστερα από σύντομη ναυμαχία ο οθωμανικός στόλος συνετρίβη και οι χριστιανοί πήραν τον έλεγχο του ποταμού. Από το ποτάμι πέρασαν 10.000 στρατιώτες υπό τον ίδιο τον Ουνιάδη που ενίσχυσαν την άμυνα της πόλης.
Ταυτόχρονα μια δύναμη ελαφρώς εξοπλισμένων εθελοντών υπό τον καθολικό μοναχό Ιωάννη του Καπιστράνο εμφανίστηκε στην απέναντι όχθη του ποταμού Σάβου.
Πλέον οι Οθωμανοί αντιμετώπιζαν 50-60.000 χριστιανούς.
Παρόλο που κατάφεραν να διαρρήξουν τα τείχη και να εισέλθουν σε σημεία της πόλης, οι Οθωμανοί δέχτηκαν την οργανωμένη επίθεση του Ουνιάδη μέσα στην πόλη με αποτέλεσμα να συντριβούν.
Λέγεται δε πως κατά τη διάρκεια των Οθωμανικών επιθέσεων, ένας Οθωμανός κατάφερε να υψώσει το οθωμανικό λάβαρο πάνω σε έναν πύργο των τειχών της πόλης.
Τότε ένας Ούγγρος στρατιώτης έπεσε πάνω του και τελικά κατακρημνίστηκαν από τα τείχη αμφότεροι μαζί με το οθωμανικό λάβαρο.
Ο Μωάμεθ γνωρίζοντας πως υπερέχει αριθμητικά προκάλεσε σε μάχη τους Ούγγρους έξω από τα τείχη προσποιούμενος πως υποχωρεί με ένα μέρος του στρατού του.
Οι χριστιανοί εξήλθαν των τειχών και επιτέθηκαν στους Οθωμανούς υπό την ίδια την ηγεσία του Ουνιάδη. Ο Μωάμεθ ηγήθηκε των ανδρών του αλλά τραυματίστηκε από βέλος.
Αποτυγχάνοντας να νικήσει τους Ούγγρους διέταξε, ταπεινωμένος υποχώρηση. Την επομένη ο Ουνιάδης και οι Ούγγροι κατέλαβαν το στρατόπεδο των Οθωμανών σφραγίζοντας τη χριστιανική νίκη.
Όμως, ο Ουνιάδης δεν πρόλαβε να χαρεί τη νίκη του. Υπέκυψε λίγες ημέρες μετά σε επιδημία πανώλης.
Ωστόσο, για τα επόμενα 70 χρόνια οι Οθωμανοί δεν επιχείρησαν να επεκταθούν προς τη κεντρική Ευρώπη.
Ο Ιωάννης Ουνιάδης μέσα από τη γενναιότητα, τα ηγετικά του χαρίσματά και το θάρρος του είχε πετύχει να σώσει τη χώρα του από τους Οθωμανούς και να δώσει ελπίδα στους φοβισμένους χριστιανικούς πληθυσμούς ενώ παράλληλα ταπείνωσε τον αλαζόνα Μωάμεθ Β’.
Λέγεται πως οι καμπάνες των καθολικών Εκκλησιών χτυπούν μέχρι σήμερα κάθε μεσημέρι για να τιμήσουν τον Ουνιάδη και τη νίκη του στο Βελιγράδι….
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
