Η βλασφημία δεν είναι τέχνη….

Του Βασίλη Δ.Παπαγιαννίδη
Δικηγόρος LLM

Όταν ο Αριστοτέλης ρωτήθηκε που κατοικούν οι μούσες, απάντησε: «εν ταις ψυχαίς των φιλοπόνων».

Η Ελλάδα, ως ανεξάρτητο κράτος, προέκυψε μέσα από την εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 1821.

Ένας αγώνας γεμάτος θυσίες, αίμα και δάκρυα απέναντι στην απεραντοσύνη και την ισχύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ένας αγώνας χριστιανών που διεκδικούσαν την ελευθερία τους απέναντι σε μια ισχυρή μουσουλμανική αυτοκρατορία.

Ο θρησκευτικός χαρακτήρας ήταν έντονος. Απέναντι στην οθωμανική ισλαμική ημισέληνο υψώθηκε ο σταυρός του χριστιανισμού.

Η επανάσταση έγινε «για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδας την Ελευθερία».

Ο αγώνας έληξε με νίκη. Η Ελλάς έγινε ανεξάρτητο και χριστιανικό κράτος.

Ο χριστιανισμός δεν αποτέλεσε μόνο δομικό στοιχείο του κράτους αλλά και χαρακτηριστικό της ταυτότητας του Έθνους των Ελλήνων.

Αυτό που τους ένωνε με το «Βυζαντινό» παρελθόν και διασφάλιζε την επιβίωσή τους στο μέλλον.

Οι Έλληνες πάντοτε σέβονταν τη θρησκεία τους. Η Παναγία ήταν πάντα η μάνα και το αποκούμπι τους στις δυσκολίες. Και αυτή τους την αγάπη την μετέφεραν σε έργα τέχνης αλλά και στα γράμματα.

Όμως, και ο ίδιος ο νομοθέτης τη διασφάλισε σε συνταγματικό επίπεδο (προοίμιο, άρθρο 3, άρθρο 13) αλλά και σε ποινικό επίπεδο (ποινικοποίηση βλασφημίας).

Όμως, την τρίτη δεκαετία του 21 ου αιώνα η ξενόφερτη «woke agenda» επιχειρεί να αλλοιώσει και να πλήξει καίρια αυτή την προσήλωση του λαού στο Χριστό.

Το αδίκημα της βλασφημίας καταργήθηκε με το νέο Ποινικό Κώδικα έτσι ώστε ο κάθε κακοπροαίρετος να μπορεί να υβρίζει τα θεία -άμεσα ή έμμεσα, με λόγους ή με έργα- και να μην είναι υπόλογος πουθενά.

Η ασέβεια ξεκινάει πάντα από επιθέσεις στον κλήρο, μετά επιθέσεις σε ναούς και τέλος επιθέσεις στην ίδια την ουσία της πίστης μας.

Φτάσαμε, λοιπόν, στο απίστευτο σημείο να βλέπουμε στην Εθνική Πινακοθήκη «έργα τέχνης» που χλευάζουν και υβρίζουν το Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους μας.

Ελευθερία της Τέχνης μας είπαν. Να το σεβαστούμε είπαν.

Ο Βίνσετ Βαν Γκονγκ έλεγε πως «Δεν υπάρχει τίποτα πιο καλλιτεχνικό από το να αγαπάς κάποιον».

Μα όταν στα «έργα τέχνης» αποτυπώνεται ύβρης είναι σαφές πως δεν υπάρχει καμία αγάπη.

Ο Βαν Γκονγκ έλεγε ακόμα πως η τέχνη υπάρχει για να δίνει παρηγοριά σε όσους έχει τσακίσει η ζωή.

Μα όταν υβρίζεται η Παναγία μας, η κύρια πηγή παρηγοριάς, πως μπορούμε να μιλάμε για τέχνη;

Δεν μπορούμε. Γιατί απλά η βλασφημία δεν είναι τέχνη…

Η δε Εθνική Πινακοθήκη είναι δημόσια. Ανακαινίστηκε με τα δικά μας λεφτά ως φορολογουμένων.

Δεν είναι ιδιωτική συλλογή. Είναι Εθνική. Ή μάλλον θα έπρεπε να είναι.

Ως Έλληνες, λοιπόν, οφείλουμε να δηλώσουμε ότι δεν επιτρέπουμε σε καμία δημόσια πινακοθήκη ή άλλη γκαλερί, που συντηρείται από τους φόρους που πληρώνουμε, να εκθέτουν «έργα» (δήθεν…τέχνης) που προσβάλλουν βάναυσα τον πυρήνα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων και να απαιτήσουμε από τους φορείς της πολιτείας τον απόλυτο σεβασμό των θρησκευτικών μας «πιστεύω» που προστατεύονται από το ισχύον Σύνταγμα.

Και το κυριότερο: όταν πληρώνει ο λαός, η τέχνη έχει όρια. Και σταματάει εκεί που αρχίζουν τα ιερά και τα όσια του λαού-χορηγού αυτής…

Και θα γυρίσουμε στο Μεσαίωνα;

Το αντίθετο: θα βγούμε από το woke μεσαίωνα στο φως της χριστιανικής αλήθειας και ηθικής.