Του Χρήστου Φασλή*
Σκηνή 1η
Εξόδιος ακολουθία του Πάπα της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Ιερείς ψάλλουν το «Χριστός Ανέστη» κατά τη διάρκεια της εξοδίου ακολουθίας του τεθνεώτος Πάπα.
Οι δημοσιογράφοι διαφόρων ελληνικών ηλεκτρονικών μέσων που γενικά …θεωρούν την εκκλησία ντεμοντέ, ξαφνικά σιωπούν για να ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» από τους δήθεν ορθόδοξους ιερείς.
Στον κόσμο τον μη επαΐοντα μένει δυστυχώς αυτή η εσφαλμένη εντύπωση. Προς αυτή την κατεύθυνση οδηγούν και τα εκπληκτικής ομοιότητας άμφια των εν λόγω ιερέων με των δικών μας.
Οι ιερείς αυτοί όμως δεν ανήκουν στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ή σε κάποιο πρεσβυγενές Πατριαρχείο ή σε κάποια Αυτοκέφαλη ή Αυτόνομη Εκκλησία η οποία είναι εις κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Οι εν λόγω ιερείς προέρχονται από την Ελληνοκαθολική ή Ελληνοβυζαντινή Εκκλησία η οποία προέρχεται από τους Ουνίτες και η οποία είναι εις πλήρη κοινωνία μετά του Παπός αποδεχόμενη και όλη αυτή τη θεολογία μετά των «καινοφανών» θεωριών αυτής…
Σκηνή 2η
Μεγάλο ηλεκτρονικό ενημερωτικό μέσο μας πληροφορεί ότι η Εκκλησία -γενικά και αόριστα αυτό…- έβαλε POS. Ποια εκκλησία όμως;
Η Ελληνική Καθολική Εκκλησία η οποία και αυτή ευρίσκεται εις κοινωνία μετά του Παπός και η οποία έχει μητροπολιτικό ναό στην οδό Πανεπιστημίου, τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, δίπλα στο Οφθαλμιατρείο. Τυχαία ή μήπως δημιουργική η εν λόγω ασάφεια;
Γιατί να μην είναι ξεκάθαρο ποιας εκκλησίας είναι το εν λόγω σημείο πωλήσεως (pos);
Και η μεν Ελληνοκαθολική και η δε Ελληνική Καθολική Εκκλησία είναι εις κοινωνία μετά του Παπός και αποτελούν μέρος των λεγόμενων ανατολικών καθολικών εκκλησιών.
Που οφείλεται όμως η σύγχυση; Σε άγνοια των δημοσιογράφων ή μήπως σε συγκεκριμένο σχέδιο απόκρυψης των διαφορών, λείανσης των «γωνιών» και προλείανσης εδάφους για μελλοντική συγχώνευση;
Οι διαφορές με τους ρωμαιοκαθολικούς ωστόσο είναι τόσο μεγάλες που δεν μπορούν να κρυφτούν από τυχαία ή μη γεγονότα…
Η αρχή έγινε το μεγάλο σχίσμα του 1054 μ.Χ. το οποίο συνέχισε το μικρό ή Φώτειο Σχίσμα του 867 μ.Χ. και συνεχίζεται έως τις μέρες μας.
Πρώτον η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δέχεται το Πρωτείο εξουσίας του Πάπα πάνω σε όλη την Εκκλησία. Από το 1870 (Α’ Βατικανή Σύνοδος) διατυπώθηκε και το δόγμα του αλαθήτου του Πάπα όταν ομιλεί ex cathedra για θέματα πίστης και ηθικής.
Αντιθέτως η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία δέχεται μόνο ένα πρωτείο τιμής (όπως είχε ο Πάπας παλαιότερα, ως Επίσκοπος Ρώμης πρώτης μεταξύ ίσων).
Δεν δέχεται κεντρική εξουσία επάνω στις τοπικές Εκκλησίες ούτε αλάθητο άνθρωπο. Ο δε Οικουμενικός Πατριάρχης είναι απλώς πρώτος μεταξύ ίσων.
Η δε χορήγηση αυτοκεφαλιών και αυτονομιών συνδέεται με αυτό το δεδομένο.
Δεύτερον η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχει προσθέσει στο Σύμβολο της Πίστεως τη φράση ότι το Άγιο Πνεύμα «εκπορεύεται και εκ του Υιού» (Filioque) δεδομένο που με βάση την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι αντικανονικό καθότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνον εκ του Πατρός («ἐκπορευόμενον ἐκ τοῦ Πατρός») όπως ορίζει η Οικουμενική Πίστη.
Τρίτον η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία διδάσκει ότι οι ψυχές που πέθαναν σε κατάσταση σωτηρίας, αλλά με μη εξιλεωμένες αμαρτίες περνούν από το Καθαρτήριο όπου καθαρίζονται πριν δουν τον Θεό ενώ η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν δέχεται το Καθαρτήριο ως θεσμοθετημένο στάδιο.
Πιστεύει ότι μετά θάνατον υπάρχει κρίση και ότι οι προσευχές των ζώντων (μνημόσυνα) μπορούν να βοηθήσουν τις ψυχές.
Τέταρτον η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία πιστεύει ότι η Παναγία συνελήφθη χωρίς το προπατορικό αμάρτημα (δόγμα της Ασπίλου ή Αμώμου Συλλήψεως, 1854), ενώ η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αποδέχεται το δόγμα αυτό όπως ορίζεται από τους παπικούς.
Πιστεύει ότι η Παναγία, αν και εντελώς καθαρή και αναμάρτητη κατά τη ζωή της, γεννήθηκε με την κοινή ανθρώπινη φύση, αλλά αγιάστηκε πλήρως με την ελεύθερη συμμετοχή της στο σχέδιο του Θεού.
Πέμπτον η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία πιστεύει ότι η Εκκλησία είναι μία ενιαία, κεντρική θεσμική δομή, με επικεφαλής τον Πάπα και σε κοινωνία με αυτόν. Αντίθετα η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία «βλέπει» την Εκκλησία ως κοινωνία τοπικών αυτοκέφαλων Εκκλησιών, όπου κάθε τοπική Εκκλησία πλήρως φέρει το πλήρωμα της Πίστεως, εφόσον διατηρεί την ενότητα στην Ορθοδοξία και στη διαδοχή των Αποστόλων.
Έκτον η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στο θέμα της Θείας Ευχαριστίας διδάσκουν την μετουσίωση (transubstantiatio) ως ακριβή φιλοσοφική εξήγηση της μεταβολής.
Αντιθέτως οι Ορθόδοξοι δεχόμαστε το μυστήριο χωρίς να το περιορίζουμε σε φιλοσοφικούς όρους και δεν επιμένουμε σε ένα σύστημα ερμηνείας αλλά ζούμε το μυστήριο στη Λειτουργία. Η Θεία Ευχαριστία είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.
Έβδομον η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μετά το Σχίσμα κάνει χρήση άζυμων στην Καθολική Λειτουργία.
Αντίθετα η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία χρησιμοποιεί ένζυμο άρτο στη Θεία Λειτουργία, που εκφράζει τη Ζωή και την Ανάσταση.
Η διαφορά συνεπώς δεν είναι απλά σε κάποια εξωτερικά έθιμα ή πρακτικές, αλλά σε βαθιές θεολογικές και εκκλησιολογικές αντιλήψεις για το πώς κατανοείται η Εκκλησία, η πίστη, και η σωτηρία.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία διαφυλάσσει την αποστολική παράδοση με έμφαση στη συνοδικότητα και το βίωμα του Μυστηρίου, ενώ η Ρωμαιοκαθολική αφενός τείνει σε αιρετικές και αυθαίρετες θεωρήσεις που δεν είναι πνευματικό προϊόν Οικουμενικών Συνόδων, αφετέρου
αναγνωρίζει αλάθητο και πρωτείο σε έναν άνθρωπο ενώ οι περισσότερες προσθήκες του εν λόγω δόγματος εγένοντο μετά το μεγάλο σχίσμα του 1054 μΧ…
Οπότε όσοι προτείνουν κοινό εορτασμό Πάσχα μετά των Παπικών, το οποίο είναι προθάλαμος για Κοινό Ποτήριο και για μελλοντική συγχώνευση των δύο εκκλησιών δρουν προδοτικά εις βάρος της Ορθοδοξίας και της αληθείας.
Η απροϋπόθετη αγάπη μας και ο σεβασμός μας για τον συνάνθρωπο είτε είναι ορθόδοξος, είτε καθολικός, είτε εν γένει αλλόδοξος ή αλλόθρησκος δεν μπορεί να επιτρέψει την συνένωση της αλήθειας μετά της αιρέσεως.
Περίτρανη απόδειξη του τελευταίου για εμάς τους ορθόδοξους είναι το αυτοθυσιαστικό πνεύμα αγάπης που επέδειξε ο Μακαριστός Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος το 1943 όταν του εζητήθησαν από τους Γερμανούς Ναζί οι κεφαλές των Εβραίων του νησιού «επί πίνακι» και εκείνος μαζί με τον Δήμαρχο της πόλεως τους έστειλαν μόνο δύο ονόματα.
Το όνομα το δικό του και του Δημάρχου Ζακύνθου…!
*Ο Χρήστος Φασλής είναι Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, ACIArb, Διαμεσολαβητής CEDR, PON Harvard Alumnus
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
