του Βασίλη Παπαγιαννίδη
Δικηγόρου LLM
“Κράσσε, πιο γρήγορα θα φυτρώσουν τρίχες στην παλάμη μου παρά εσύ θα φτάσεις στη Σελεύκεια» ~ Βαγίσης, Πάρθος απεσταλμένος
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτίθονται στο Ιράν, μια ισχυρή ανατολική χώρα θεωρώντας τη νίκη σχεδόν σίγουρη. Οι δυνάμεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ υπερισχύουν απόλυτα των Ιρανών- Περσών και η υπεροπλία τους τροφοδοτεί και την αντίστοιχη αλαζονεία της ηγεσίας τους.
Όμως, δε θα πρέπει να ξεχνούν τη μάχη που έλαβε χώρα στις Κάρρες της Μεσοποταμίας το 53 πΧ μεταξύ των δυνάμεων της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας υπό τον Μάρκο Λικίνιο Κράσσο και της Αυτοκρατορίας των Πάρθων υπό το στρατηγό Σουρένα. Μιας μάχης που ήταν προϊόν αλαζονείας και που έλαβε χώρα εκεί που μαίνεται και σήμερα ο πόλεμος.
Το 53 π.Χ. η Ρωμαϊκή Δημοκρατία ήταν το ισχυρότερο κράτος του -τότε- «Δυτικού Κόσμου». Εκτεινόταν από τα Δάση της Γαλατίας και την Ισπανία μέχρι τα βάθη της Ανατολίας και τη Συρία.
Και ο πιο πλούσιος άνθρωπος σε αυτό το πανίσχυρο κράτος ήταν ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος. Όμως, παρά τον πλούτο του, ο Κράσσος ζήλευε τις στρατιωτικές επιτυχίες των συμμάχων του: του Ιουλίου Καίσαρα στη Γαλατία και του Γναίου Πομπήιου στη Μικρά Ασία.
Ήθελε κι αυτός να πετύχει κάτι σπουδαίο σε στρατιωτικό επίπεδο για να τους εξισορροπήσει. Και βρήκε στόχο. Στις ανατολικές εσχατιές της, η Ρωμαϊκή Δημοκρατία συνόρευε με ένα σχετικά άγνωστο αλλά ισχυρό κράτος. Ήταν η Αυτοκρατορία των Πάρθων υπό τον οίκο των Αρσακιδών. Ο Κράσσος έβαλε στόχο να κατακτήσει την αυτοκρατορία αυτή.
Άλλωστε, τί ήταν αυτοί οι Πάρθοι που θα μπορούσαν να σταθούν εμπόδιο στις πανίσχυρες ρωμαϊκές λεγεώνες; Και με αυτή τη σκέψη οργάνωσε, στην περιοχή της σημερινής Συρίας, ένα πανίσχυρο στράτευμα για να εισβάλει στη χώρα των Πάρθων. 35.000 λεγεωνάριοι και 5.000 ιππείς.
Ο βασιλιάς των Πάρθων, Ορόδης Β’, θορυβημένος, έστειλε απεσταλμένους στο στρατόπεδο του Κράσσου. Οι απεσταλμένοι είπαν στον Κράσο πως ο βασιλιάς τους ενδιαφερόταν να μάθει αν αυτός ο πόλεμος μεταξύ Ρώμης και Παρθίας ήταν αποτέλεσμα της βούλησης του ρωμαϊκού λαού ή αποτέλεσμα της φιλοδοξίας ενός ανθρώπου.
Ο αλαζόνας Κράσσος απάντησε πως θα δώσει ο ίδιος απάντηση στο βασιλιά τους όταν θα εισέλθει στη Σελεύκεια (την πρωτεύουσα των Πάρθων). Ένας από τους απεσταλμένους, ο σοφός Βαγίσης έδειξε τότε την παλάμη του στον Κράσσο και είπε προφητικά «Πιο γρήγορα θα φυτρώσουν τρίχες στην παλάμη μου παρά εσύ θα φτάσεις στη Σελεύκεια!»
Ο Κράσσος εισέβαλε στην Παρθία. Οι λεγεώνες βάδιζαν στην καυτή έρημο της Ανατολής. Σε ξένο και εχθρικό έδαφος. Εύκολη λεία για τους 9.000 Πάρθους ιπποτοξότες και 1.000 κατάφρακτους ιππείς του στρατηγού Σουρένα.
Έξω από την πόλη των Καρρών οι Πάρθοι ιππείς περικύκλωσαν το ρωμαϊκό στράτευμα. Οι Ρωμαίοι σχημάτισαν «χελώνα» και καθηλώθηκαν εκεί. Τα βέλη των Πάρθων αμέτρητα. Οι Ρωμαίοι περίμεναν να τελειώσουν τα βέλη τους. Δεν τελείωναν.
Ο Σουρένα εφοδίαζε με βέλη τις δυνάμεις του συνεχώς με καραβάνια καμηλών. Ο Ρωμαϊκός στρατός εκμηδενίστηκε μέσα σε μία μέρα. Ο Κράσσος προσπάθησε να διαφύγει. Δεν τα κατάφερε. Λέγεται πως οι Πάρθοι του έχυσαν καυτό χρυσό στο στόμα για να χλευάζουν την αγάπη του για το χρυσό.
Ο Κράσσος δε δόξασε τη Ρώμη. Την οδήγησε σε καταστροφή. Ο Βαγίσης δικαιώθηκε ενώ τα βέλη των Πάρθων δεν τελείωσαν ποτέ. Ήταν ένας αχρείαστος πόλεμος, προϊόν αλαζονείας και όχι στρατηγικής. Και τα βάθη της ανατολής έγιναν ο τάφος της δυτικής υπεροπλίας.
Μια ιστορία τόσο μακρινή και όμως τόσο διαχρονική. Η αλαζονεία άλλωστε συνεχίζει να κινεί τα νήματα. Και οι λαμβάνοντες τις αποφάσεις θα πρέπει να αποφύγουν τα λάθη του Κράσσου. Μελετώντας προσεκτικά την ιστορία του…
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
