Στο βιβλίο του «It takes a Family» (Χρειάζεται μία οικογένεια) ο Σαντόρουμ υποστηρίζει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να υπάρχει μία «έκθεση ηθικών επιπτώσεων» κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, που όταν προωθείται και κατατίθεται ένα νομοσχέδιο με πολεοδομικού χαρακτήρα παρεμβάσεις, συνοδεύεται από μία «έκθεση περιβαλλοντικών επιπτώσεων».
Να προστατεύσουμε το κοινωνικό μας περιβάλλον, όπως το φυσικό
Γνωρίζουμε όλοι ότι παρ’ ότι η οικολογία και η προστασία του περιβάλλοντος έχουν πλέον συμπεριληφθεί στις ατζέντες όλων των δυνάμεων του πολιτικού ορίζοντα, ειδικά η αριστερά και οι νεοφιλελεύθεροι δείχνουν μία ιδιαίτερη ευαισθησία και «λατρεύουν» τις μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Πρόσφατα μάλιστα, διάβαζα ότι στη Γερμανία για να γίνει ένα αιολικό πάρκο, στήνονται πάνω σε παρατηρητήρια για μέρες και εβδομάδες άνθρωποι με κιάλια, οι οποίοι περιμένουν, μήπως και δουν κάποιο γεράκι ή κάποιο σπάνιο πτηνό να φωλιάζει σε κάποιο δέντρο της περιοχής, ώστε η περιοχή να αποκλειστεί στη συντασσόμενη «μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων».
Όλοι γνωρίζουμε πόσα αναπτυξιακά έργα έχουν διακοπεί ή αποτραπεί για περιβαλλοντικούς λόγους. Ο ωραίος αυτοκινητόδρομος που μετέτρεψε το πολύωρο ταξίδι με αυτοκίνητο στην Καλαμάτα σε σύντομη βόλτα είχε για μήνες, αν όχι χρόνια, μπλοκαριστεί, μόνο και μόνο επειδή έπρεπε να περάσει πάνω από ένα κτήμα με αγκινάρες, που είναι προστατευόμενο αγροτικό προϊόν από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σήμερα δε, οι αγρότες σ’ όλη την Ευρώπη ξεσηκώνονται, επειδή η κλιματική υστερία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με τους πράσινους φόρους και τις διάφορες οικολογικές νόρμες, τους οδηγεί στον αφανισμό. Υπεύθυνες γι’ αυτές τις περιπτώσεις είναι επίσης κάποιες «μελέτες περιβαλλοντικών συνεπειών», κάποιες εκ των οποίων έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρούν την κρεατοφαγία υπεύθυνη για την υπερθέρμανση του πλανήτη.
Είναι θεμιτές οι περιβαλλοντικές αυτές μελέτες; Προφανώς, και είναι. Η υπερβολή τους ωστόσο, πέραν του παραλογισμού, μας βοηθά να αντιληφθούμε ευκολότερα τη χρησιμότητά τους και το γιατί κάτι ανάλογο θα έπρεπε να γίνεται, όταν οι κυβερνήσεις προωθούν νομοσχέδια με μεγάλες κοινωνικές προεκτάσεις. Μας βοηθά επίσης να καταλάβουμε, πόσο άδικο είναι να υπάρχει τέτοια μέριμνα για το οικοσύστημα γύρω μας και να μην κάνουμε το ίδιο για την κοινωνία, προτού προβούμε σε παρεμβάσεις που δύνανται να ταράξουν την ομαλή της εξέλιξη, με βάση και την εμπειρία του παρελθόντος. Προτού δηλαδή επηρεάσουμε το οικοσύστημα της ίδιας μας της κοινωνίας, που ορίζει την καθημερινότητα και περιβάλλει και προστατεύει τη συνύπαρξή μας.
Η ανάπτυξη και οι υποδομές ακυρώνονται λοιπόν συχνά, επειδή η φύση είναι ένας λεπτός ιστός περίπλοκων οργανικών συνδέσεων και ακόμη και μικρές αλλαγές σε ένα οικοσύστημα μπορούν να έχουν μεγάλες και ακούσιες αρνητικές επιπτώσεις. «Κάποιοι το αποκαλούν φαινόμενο της πεταλούδας», σημειώνει ο Σαντόρουμ: «το απλό χτύπημα των φτερών μιας πεταλούδας μπορεί να συμβάλει στην πρόκληση ενός τυφώνα στην άλλη πλευρά του πλανήτη. Το να προσπαθούμε να προβλέψουμε τι μπορεί να χαθεί είναι απλά συνετό».
Όταν οι προστάτες του φυσικού οικοσυστήματος μετατρέπονται σε υλοτόμους του κοινωνικού
Οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι επίσης ένας λεπτός ιστός περίπλοκων οργανικών συνδέσεων, ηθικών δεσμών, κοινοτήτων μνήμης και αλληλοβοήθειας. Ωστόσο, όταν πρόκειται για την ηθική οικολογία της κοινωνίας μας, οι αριστεροί και λεγόμενοι «φιλελέφτ» ή «ακροκεντρώοι» μεταμορφώνονται από προστάτες σε υλοτόμους, θέλοντας να αποψιλώσουν τα δάση των παραδοσιακών, αρχαίων και δοκιμασμένων ηθικών προτύπων, που διαμορφώθηκαν από τότε που ο homo sapiens έκανε την εμφάνισή του σ’ αυτόν τον κόσμο. Χτίζουν στη θέση όλων αυτών το ηθικό ισοδύναμο μιας εξαμβλωματικής τσιμεντένιας κατασκευής στη μέση του δάσους. Πού είναι αλήθεια η σύνεση, η προνοητικότητα, η επιστημονικότητα και η ευαισθησία για το ηθικό μας οικοσύστημα; Δε θα έπρεπε να ξοδεύουμε τουλάχιστον ανάλογο χρόνο σε εξαντλητική έρευνα για μια μελέτη ηθικών επιπτώσεων όταν προτείνουμε ηθικές εναλλακτικές για το κοινωνικό μας περιβάλλον όσο και όταν χτίζουμε μια γέφυρα που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά μια χελώνα στην Πάρνηθα;
Όχι μόνον θα έπρεπε να το κάνουμε αυτό, αλλά, επειδή αφορά άμεσα εμάς τους ίδιους τους ανθρώπους, τους πολίτες, θα έπρεπε να εξετάσουμε και την ηθική αξία της διατήρησης όλων αυτών των προτύπων, πριν καν δούμε τις συνέπειες της ανατροπής τους.
Ένας πραγματικός δημόσιος διάλογος, κ. Μητσοτάκη, θα προϋπέθετε μία μελέτη ηθικών επιπτώσεων
Ο πρωθυπουργός, στη συνέντευξή του στην ΕΡΤ, υιοθέτησε πλήρως όλη την δικαιωματιστική ατζέντα. Και ποια είναι αυτή; Τίποτε το σύνθετο. Δεν υπάρχουν επιχειρήματα ως προς το γιατί η νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλοφίλων είναι ωφέλιμη για την κοινωνία. Υπάρχει μόνο το «θέλω» κάποιων. Ο ίδιος με τις δηλώσεις του θεσμοθέτησε την ύπαρξη δύο σεξουαλικών προσανατολισμών έναντι της πολιτείας και των θεσμών της. Κατέστησε μία παρέκκλιση από το φυσιολογικό σε κάτι ισότιμο με αυτό. Δεν προέβαλε ωστόσο, κανένα επιχείρημα ως προς τις επιπτώσεις που κάτι τέτοιο δύναται να έχει για την κοινωνία, για το θεσμό του γάμου και για τα ίδια τα παιδιά.
Αν ο κ. Μητσοτάκης επιθυμεί πραγματικά να υπάρξει δημόσιος διάλογος – πολύ αμφιβάλλω – τότε θα πρέπει να επιδιώξει ο ίδιος μία διαβούλευση, όπου θα εξεταστεί σοβαρά, ποιες θα είναι οι συνέπειες αυτής της νομοθετικής του παρεμβάσεως για την ηθική οικολογία της χώρας μας. Ποιες θα είναι οι συνέπειες για την ψυχική και σωματική υγεία των παιδιών, αλλά και για το δημογραφικό ζήτημα; Ποιες θα είναι οι συνέπειες για τον ίδιο το θεσμό του γάμου και για την παραδοσιακή πυρηνική οικογένεια; Την θέλουμε αυτήν την οικογένεια κι αν ναι, γιατί παίρνουμε το ρίσκο να τη θυσιάσουμε για κάτι που μέχρι πριν μερικά χρόνια θα περιεγράφετο στην καλύτερη των περιπτώσεων ως βίτσιο.
Το «θέλουμε αυτό που θέλετε εσείς, και επομένως θα πρέπει να μας το δώσετε», δεν είναι επιχείρημα, διότι τα δικαιώματα έχουν και προϋποθέσεις. Στο γάμο η προϋπόθεση είναι να υπάρχει άνδρας και γυναίκα. Και δεν το λέω εγώ μόνον αυτό. Το λέει η φύση, το λέει η παράδοση, το λέει η πίστη μας και το λέει ο νόμος, εντός κι εκτός της χώρας.
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
