του Βασίλη Δ.Παπαγιαννίδη
Δικηγόρος LLM
«Για την κυριαρχία του κακού, αρκεί η απραξία των καλών ανθρώπων» ~ Έντμουντ Μπερκ
Ιούνιος 1389 μ.Χ., η Οθωμανική Αυτοκρατορία προελαύνει στα Βαλκάνια. Οι Οθωμανοί κυριεύουν με τη δύναμη του ξίφους και με ωμή βία τα πάντα. Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είναι περικυκλωμένη και εγκλωβισμένη πίσω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης.
Η Σερβική Αυτοκρατορία έχει καταρρεύσει μετά τη μάχη της Μαρίτσα το 1371. Οι Οθωμανοί, υπό την επάξια ηγεσία του Σουλτάνου Μουράτ Α’ του οίκου των Οσμανλιδών, φαντάζουν σχεδόν χωρίς αντίπαλο. Όμως πάντα υπάρχει κάποιος που θα πολεμήσει…
Από τα συντρίμμια της Σερβικής Αυτοκρατορίας δημιουργείται η Μοραβική Σερβία με ηγεμόνα τον Πρίγκιπα Λάζαρο. Ο Λάζαρος συγκεντρώνει όλες του τις δυνάμεις και με τη βοήθεια μερικών ακόμα σερβικών κρατιδίων σπεύδει να αντιμετωπίσει την Οθωμανική λαίλαπα.
Στο Κοσσυφοπέδιο ο χριστιανικός στρατός των Σέρβων υπό τον Πρίγκιπα Λάζαρο παρατάσσεται απέναντι στις ορδές του Μουράτ Α’ για μια τελευταία μάχη. Εκεί ξεκινάει ο μύθος. Σύμφωνα με τη Σερβική Παράδοση, ο Σέρβος πολέμαρχος Μίλος Όμπιλιτς αυτομόλησε στους Οθωμανούς πριν τη μάχη και ζήτησε να δει το Σουλτάνο Μουράτ.
Όταν παρουσιάστηκε μπροστά του, ο Σέρβος τράβηξε ένα μαχαίρι και σκότωσε το Σουλτάνο πριν πέσει και ίδιο νεκρός από τους Οθωμανούς φρουρούς. Το πιθανότερο είναι πως πρόκειται για μύθο. Αλλά ένας μύθος που σφυρηλάτησε γενεές Σέρβων.
Η Μάχη του Κοσσυφοπεδίου έληξε τελικά χωρίς νικητή με αμφότερους τους αντιπάλους, Μουράτ και Λάζαρο, να σκοτώνονται. Η έκβαση ευνόησε περισσότερο τους Οθωμανούς όπως έδειξε η ιστορία.
Αλλά η μάχη και η θυσία του Μίλος Όμπιλιτς έγιναν σύμβολα για το Σερβικό Έθνος.
Αν και έχουν περάσει αιώνες από τότε, οι Σέρβοι φαίνεται πως θυμούνται την ιστορία και τις παραδόσεις τους. Ένας αγώνας μπάσκετ στο Βελιγράδι της Σερβίας μεταξύ της Σερβικής Παρτιζάν και της Τουρκικής Φενέρμπαχτσε, αυτές τις μέρες, ήταν η αφορμή για τους Σέρβους να το αποδείξουν.
Κατά τη διάρκεια του αγώνα, ένα τεράστιο πανό κάλυψε μέρος του γηπέδου. Στο πανό παρουσιαζόταν η θρυλική σκηνή του μαχαιρώματος του Σουλτάνου Μουράτ Α’ από τον Σέρβο πολέμαρχο Μίλος Όμπιλιτς.
Αν έβλεπα το ως άνω συμβάν από την οπτική γωνία ως Τούρκου θα έλεγα τη λέξη «πρόκληση». Επειδή, όμως, το βλέπω από την οπτική γωνία ενός Έλληνα, είδα κάτι άλλο. Είδα ένα λαό που έχει αναδείξει ως αξία την αντίσταση που αποσκοπεί στη διασφάλιση της ύπαρξής του.
Η μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389 δεν ήταν κατακτητικός πόλεμος για τους Σέρβους αλλά αντίσταση απέναντι σε ορδές εισβολέων.
Οι Σέρβοι ανέδειξαν ως αξία την αντίσταση στους Οθωμανούς και κατ’ επέκταση στους Νέο-οθωμανούς. Με ένα πανό έβγαλαν στην επιφάνεια έναν δίκαιο αγώνα αντίστασης που θα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα και για εμάς.
Αναμφίβολα, η Τουρκία, ως «καθολική διάδοχος» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποδεικνύει καθημερινά πως έχει επεκτατικές βλέψεις προς τα δυτικά αναπολώντας το «ένδοξο» παρελθόν της και επιχειρώντας να μετατρέψει σε δευτερεύοντες δορυφόρους τα κράτη των Βαλκανίων όπως έγινε άλλωστε και το 14 ο αιώνα.
Η απάντηση των Σέρβων ήταν το ως άνω πανό που ανέδειξε ως αξία την αντίσταση απέναντι στους Οθωμανούς. Ήταν ένα σαφέστατα πολιτικό μήνυμα.
Αυτό θα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα και για εμάς τους Έλληνες. Αν η αντίσταση στην οθωμανική λαίλαπα του σήμερα είναι μια σταθερή αξία για τους Σέρβους, μήπως θα πρέπει να γίνει και για εμάς τους Έλληνες που απειλούμαστε καθημερινά και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό;
Μήπως θα πρέπει να αναδείξουμε την αντίσταση στους Οθωμανούς ως αξία και αναγκαίο συστατικό στοιχείο της υπάρξεώς μας ως έθνους; Άλλωστε από τα μέσα του 10 ου αιώνα μ.Χ. ο Ελληνισμός μάχεται σταθερά, άμεσα ή έμμεσα απέναντι στον ίδιο επεκτατικό αντίπαλο. Και μέχρι σήμερα, κάτι τέτοιο παραμένει ζήτημα επιβίωσης…
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
