Βασίλης Δ. Παπαγιαννίδης
Δικηγόρος LLM
«Καλούμε τους πολεμιστές μας ν΄αρνηθούν να πολεμήσουν πέρα από τα σύνορα της πατρίδας μας. Τι ζητάμε στην Αλβανία; Πού μας πάνε; Ο λαός μας δε θέλει δεύτερο
Σαγγάριο!»~ Μανιφέστο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, 7.12.1940
Το έπος του 1940 είναι από τις πλέον ηρωικές στιγμές του Έθνους μας. Η άρνηση του Δικτάτορα και Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά να ενδώσει στον ωμό ιταλικό εκβιασμό καθώς και ο λαϊκός ενθουσιασμός για τον αγώνα υπέρ της Πατρίδας έχουν περάσει στις πλέον χρυσές σελίδες της ελληνικής ιστορίας.
Η δε πλήρης, αποφασιστική και ολοκληρωτική στρατιωτική νίκη του στρατού μας επί των Ιταλών ήρθε να συμπληρώσει τη δόξα του λαού μας.
Τί είναι η 28 η Οκτωβρίου; Είναι ηρωισμός, πατριωτισμός, αυτοθυσία, εθνική ενότητα, θάρρος, αγώνα, ελπίδα. Αυτά γιορτάζουμε.
Βέβαια, δε νιώθουν όλοι άνετα την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Και αυτοί προέρχονται κυρίως από το χώρο της αριστεράς και κυρίως της κομμουνιστικής αριστεράς.
Και δε νιώθουν άνετα γιατί κάτι τους εμποδίζει. Και αυτό το «κάτι» είναι η έλλειψη θετικής συμβολής εκ μέρους του ΚΚΕ, που τότε εξέφραζε το σύνολο της αριστεράς, στο έπος του 1940.
Προκειμένου να καλύψουν το κενό αυτό, επιστρατεύουν την περίοδο της κατοχής όταν πρέπει να μιλήσουν για την 28 η Οκτωβρίου. Λένε για «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, εαμική αντίσταση, ταγματασφαλίτες και δωσιλόγους».
Ακόμα και οι φωτογραφίες που ανεβάζουν για την 28η Οκτωβρίου είναι του …1944. Για να μην αναφερθώ σε γνωστό πολιτικό κόμμα της αριστεράς που ανέβαζε εικόνα από τα Δεκεμβριανά του 1944 στο μήνυμά του για την 28η Οκτωβρίου.
Πρόκειται τουλάχιστον για αστείο. Το ΕΑΜ ιδρύθηκε το 1941, ο ΕΛΑΣ το 1942, τα τάγματα Ασφαλείας το 1943… Οι ως άνω έννοιες δεν υπήρχαν την 28η Οκτωβρίου 1940.
Γιατί, λοιπόν, αποφεύγουν να αναφερθούν στην ηρωική νίκη του ελληνικού στρατού κατά των Ιταλών εισβολέων; Γιατί απλούστατα η ηγεσία της αριστεράς δεν ακολούθησε το ΟΧΙ του Μεταξά και του λαού… Γιατί την 28η Οκτωβρίου 1940 δεν είπαν όλοι ΟΧΙ…
Ο Γενικός Γραμματέας του Κ.Κ.Ε, Νίκος Ζαχαριάδης, ήταν φυλακισμένος την 28 η Οκτωβρίου και το κόμμα του στην παρανομία.
Λίγες ώρες μετά την Ιταλική Εισβολή, στις 31.10.1940, δημοσίευσε μια ανοιχτή επιστολή με την οποία καλούσε το λαό να πολεμήσει τους εισβολείς αναφέροντας χαρακτηριστικά: «ο κάθε βράχος, η κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό…να γίνει φρούριο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα».
Αν έμενε μέχρι εδώ, θα μιλούσαμε για μια απόλυτα πατριωτική στάση του ΚΚΕ, τη στιγμή μάλιστα που βρισκόταν υπό διωγμό.
Όμως, την εποχή εκείνη η ΕΣΣΔ και η Ναζιστική Γερμανία (σύμμαχος της Ιταλίας) είχαν υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης και διαμοιρασμού της Ανατολικής Ευρώπης ενώ η επίσημη θέση της Κομμουνιστικής Διεθνούς ήταν πως ο πόλεμος -εκείνη τη στιγμή- ήταν μεταξύ ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Έτσι, σύντομα, ο Νίκος Ζαχαριάδης αφού πήρε «γραμμή» από την ΕΣΣΔ δημοσίευσε άλλες δυο ανοιχτές επιστολές διαρκούντος του πολέμου (26.11.1940 και 15.1.1941).
Εκεί αναφέρει μεταξύ άλλων «…να ζητήσουμε αμέσως απ' την κυβέρνηση της ΕΣΣΔ να μεσολαβήσει για να γίνει ελληνοϊταλική ειρήνη.
Αυτό είναι σήμερα το μοναδικό εθνικολαϊκό συμφέρον», «Μετά το διώξιμο δε των Ιταλών από την Ελλάδα, το αίμα των φαντάρων μας χύνεται άδικα» και «λαός και στρατός πρέπει να ανατρέψουν τη μοναρχοφασιστική διχτατορία του Μεταξά που είναι ο κύριος και βασικός εχθρός τους και να εγκαθιδρύσουν τη λαϊκή αντιφασιστική κυβέρνηση»…
Εκ των ανωτέρω, συνεπάγεται πως τελικά το ΚΚΕ, δια της ηγεσίας του, δεν στήριξε την πολεμική προσπάθεια του ελληνικού λαού λόγω της απόλυτης πρόσδεσής του στα συμφέροντα της ΕΣΣΔ. Κινητοποιήθηκε κατά του Άξονα αποκλειστικά και ΜΟΝΟ μετά την 22.6.1941, οπότε και δέχτηκε εισβολή η ΕΣΣΔ.
Αυτά για την ιστορία.
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
