Γιατί τόσοι άνθρωποι αγαπούν το Κράτος;

Ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα αποσπάσματα στα απομνημονεύματα του δραπέτη σκλάβου Φρέντερικ Ντάγκλας είναι εκεί όπου περιγράφει το πώς μια ομάδα σκλάβων διαφωνούσε με μια άλλη ομάδα σκλάβων για το τίνος ο αφέντης ήταν πλουσιότερος ή ισχυρότερος.

Επιδεικνύοντας ένα μείγμα συνδρόμου της Στοκχόλμης και παραληρηματικών ιδεών μεγαλείου, αυτοί οι σκλάβοι, σύμφωνα με τον Ντάγκλας, «φαινόταν να πιστεύουν ότι το μεγαλείο των κυρίων τους ήταν μεταβιβάσιμο στους ίδιους».

Επιπλέον, ο Ντάγκλας σημείωσε ότι οι σκλάβοι είχαν την τάση να μην κρίνουν τη συμπεριφορά των κυρίων τους με βάση κάποια καθορισμένα αντικειμενικά κριτήρια, αλλά σε σύγκριση με άλλους αφέντες. Ο ίδιος ο Ντάγκλας, όταν ήταν σκλάβος, είχε περιέλθει σε αυτόν τον τρόπο σκέψης, όπως αφηγείται σε αυτό το απόσπασμα:

Συχνά με ρωτούσαν, όταν ήμουν σκλάβος, αν είχα έναν καλό αφέντη, και δεν θυμάμαι ποτέ να είχα δώσει αρνητική απάντηση. Ούτε, ακολουθώντας αυτή την πορεία, θεώρησα ποτέ ότι έλεγα κάτι απολύτως ψευδές.

Γιατί πάντα μετρούσα την καλοσύνη του αφέντη μου με το μέτρο της καλοσύνης που είχαν θεσπίσει οι δουλοκτήτες γύρω μας. Επιπλέον, οι σκλάβοι είναι σαν τους άλλους ανθρώπους και απορροφούν τις προκαταλήψεις που είναι αρκετά συνήθεις στους γύρω τους. Θεωρούν τις προκαταλήψεις των γύρω τους καλύτερες από εκείνες των άλλων. Πολλοί, υπό την επήρεια αυτής της προκατάληψης, πιστεύουν ότι οι δικοί τους αφέντες είναι καλύτεροι από τους αφέντες των άλλων σκλάβων.

Και αυτό, σε ορισμένες περιπτώσεις, παρατηρείται ενώ ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Πράγματι, δεν είναι ασυνήθιστο για τους σκλάβους να τσακώνονται και να μαλώνουν μεταξύ τους για τη σχετική καλοσύνη των κυρίων τους, με τον καθένα να αξιώνει ότι η καλοσύνη του δικού του αφέντη είναι ανώτερη από των άλλων.

Ταυτόχρονα, καταριούνται αμφότεροι τους αφέντες τους όταν τους βλέπουμε ξεχωριστά. Έτσι συνέβαινε και στη φυτεία μας. Όταν οι σκλάβοι του Συνταγματάρχη Λόιντ συναντούσαν τους σκλάβους του Τζέικομπ Τζέπσον, σπάνια χωρίζονταν χωρίς να μαλώσουν για τους αφέντες τους.

Οι σκλάβοι του Συνταγματάρχη Λόιντ ισχυρίζονταν ότι ήταν ο πλουσιότερος, και οι σκλάβοι του κ. Τζέπσον ότι ήταν ο πιο έξυπνος και ο πιο σπουδαίος. Οι σκλάβοι του Συνταγματάρχη Λόιντ κόμπαζαν για την δυνατότητά του να αγοράσει και να πουλήσει τον Τζέικομπ Τζέπσον. Οι σκλάβοι του κ. Τζέπσον καυχιόντουσαν για την δυνατότητά του να μαστιγώσει τον Συνταγματάρχη Λόιντ.

Αυτές οι διαμάχες σχεδόν πάντα κατέληγαν σε καβγά μεταξύ των δύο πλευρών, και αυτοί που μαστίγωναν υποτίθεται ότι είχαν κερδίσει στο επίδικο σημείο. Φαινόταν να πιστεύουν ότι το μεγαλείο των κυρίων τους μεταφερόταν και στους ίδιους. Θεωρείτο αρκετά κακό το να είσαι σκλάβος, αλλά το να είσαι σκλάβος ενός φτωχού θεωρείτο πράγματι ντροπή!

διαβάστε τη συνέχεια στην πηγή…

Πηγή: Το X-press του διαδικτύου