του Θεόδωρου Γιαννακόπουλου
Αν και μεγάλη σε γεωγραφική έκταση και πολυπληθής, η Γαλλία απέτυχε σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές να σταθεί ηγεμονικά. Ιστορικά υπήρξε το υποχείριο άλλοτε των πονηρών και πεισματάρηδων άγγλων κι άλλοτε των μαχητικών γερμανών, τόσο σε πολιτικό όσο και στρατιωτικό επίπεδο.
Στον Εκατονταετή Πόλεμο (15ος αι), χρειάστηκε μια χωριατοπούλα με θεία οράματα για να ξεσηκώσει έναν λαό που βούλιαζε στον φόβο, απέναντι σε μία δράκα σκληροτράχηλων άγγλων που λεηλατούσαν ανενόχλητα τη χώρα επί χρόνια.
Στην συνέχεια, έχασε την κούρσα των κατακτήσεων, της ανακάλυψης θαλασσίων δρόμων και των αποικιών, επιτυγχάνοντας ελάχιστα στο Κεμπέκ και τη Γουϊνέα, όταν οι άγγλοι οικοδομούσαν αυτοκρατορία στην οποία επί 300 σχεδόν χρόνια ο ήλιος δεν έδυε ποτέ, μεταρρύθμιζαν το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό τους σύστημα και διαμόρφωναν τον σύγχρονο κόσμο. Αντιστοίχως, ισπανοί, πορτογάλοι κι ολλανδοί όργωναν τους ωκεανούς ανακαλύπτοντας παρθένα νέα μέρη πλουτισμού, που αργότερα -και έως και σήμερα- διατήρησαν τον χαρακτήρα περιοχών αυξημένης επιρροής τους.
Στο όνομα της “προόδου”, οι γάλλοι έκοψαν τα κεφάλια των βασιλέων τους και αποτίναξαν τον χριστιανισμό, για να καταλήξουν σε επαναστάσεις και εμφύλιους σπαραγμούς, εγκαθιδρύοντας μία νέα τάξη που ξεγύμνωσε το έθνος τους από κάθε ιερό και όσιο και όρισε την -όχι ζηλευτή- μελλοντική πορεία του.
Η μεγαλύτερη στιγμή δόξας τους, αλλά πρόσκαιρη και με τεράστιο κόστος, ήταν όταν, κόντρα στη βαθύτερη λογική της Επανάστασης, ανεδείχθη ο Ναπολέων Βοναπάρτης ως Αυτοκράτωρ και Στρατηλάτης. Ο Ναπολέων τα έβαλε με όλη την Ευρώπη, νίκησε σε πολλές μάχες, αλλά έχασε άλλες τόσες. Διαμόρφωσε την σύγχρονη Γερμανία, κάτι που, κοιτώντας την ιστορία, δεν ήταν πολύ σοφό για την ίδια την Γαλλία. Στο τέλος συνετρίβη από άγγλους και πρώσσους στο Βατερλώ και νωρίτερα από τους ρώσους και τον στρατηγό-χειμώνα στη Μόσχα. Οι γάλλοι προδόθηκαν από τις ίδιες τους τις εμμονές: επιφανειακό ορθολογισμό, έλλειψη στρατηγικής βάθους και παροιμιώδη αλαζονεία. Κι έτσι τους έμειναν οι ωραίες –αδειανές- στολές τους, αφού έχασαν και εδάφη για να δημιουργηθεί το Βέλγιο με ρόλο buffer state μεταξύ της χώρας τους και της Βρετανίας.
Μετά το τέλος των ναπολεοντείων πολέμων που συντάραξαν την Ευρώπη, οι άγγλοι, νικητές και ανασυγκροτημένοι προχωρούσαν γοργά στη βιομηχανική επανάσταση. Αυτή ήταν ξεκάθαρα δικό τους παιδί, αλλά και οι γερμανοί ακολούθησαν επικίνδυνα από κοντά τους άγγλους και κάποια στιγμή τους ξεπέρασαν κι όλας. Οι γάλλοι έμειναν ξανά πίσω, αφού δεν παρακολούθησαν αυτή την εξέλιξη. Αντιθέτως βρίσκονταν σε ραθυμία υποθάλποντας στην “πόλη του Φωτός” ανεπάγγελτους φιλοσόφους, αναρχικούς, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, φεμινίστριες και κάθε καρυδιάς καρύδι ιδεοληπτικούς ευρωπαίους και λοιπούς θεράποντες της κραιπάλης, των ύποπτων θεαμάτων και της παρακμιακής καλλιτεχνίας.
Το 1871, οι γερμανοί με συνοπτικές διαδικασίες καταλαμβάνουν το Παρίσι, αρπάζουν τις ανατολικές επαρχίες της Γαλλίας και ταπεινώνουν (ξανά) τους γάλλους, αφού προκλητικά ανακηρύσσουν το Β´ Ράιχ τους μέσα στην αίθουσα των κατόπτρων του παλατιού των Βερσαλιών του Βασιλιά Ήλιου!
Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι γάλλοι πανηγυρίζουν αναπάντεχα τη νίκη, ενώ πολεμούν αμυνόμενοι εντός δικού τους έδαφος και με βρετανική και αμερικανική αιμοδότηση.
Η εσφαλμένη αυτοεικόνα τους από την απρόσμενη νίκης τους τούς οδηγεί σε μία ακόμα ατυχή επιλογή : να συμμετέχουν ενεργά στην συμμαχική εκστρατεία κατά των μπολσεβίκων στην ΕΣΣΔ, απ’ όπου εκδιώκονται χωρίς να επιτύχουν τον στόχο τους.
Προετοιμάζονται για τον επόμενο γαλλογερμανικό πόλεμο και δαπανούν υπέρογκα ποσά για να φτιάξουν την αμυντική γραμμή Μαζινώ και κοιμούνται ήσυχοι. Αλλαζόνες πάντα, ήθελαν να εγγυηθούν την ανεξαρτησία της Πολωνίας. Τα ποτήρια με το κρασί Βουργουνδίας τους έπεσαν από τα χέρια όταν –αφ’ ότου κήρυξαν πόλεμο στην Γερμανία- τα γερμανικά τάνκς τσαλαπάτησαν τον στρατό τους εντός 40 ημερών και παρά την αγγλική συνδρομή. Η μισή Γαλλία υποτάσσεται επίσημα στη Γερμανία και αργότερα φορώντας γερμανικές στολές υπερασπίζεται το Βερολίνο και η υπόλοιπη -φορώντας αμερικάνικες- προσπαθεί να το καταλάβει. Ούτε οι μεν, ούτε οι δε κατάφεραν στον στόχο τους. Προκειμένου δε να μη συρθεί από τους γερμανούς ο γαλλικός στόλος σε αντιβρετανικές ενέργειες, οι άγγλοι επιχειρούν και επιτυγχάνουν ένα εντυπωσιακό πλήγμα που ταπεινώνει το “συμμαχικό” κατά τα λοιπά γαλλικό ναυτικό μέσα στη βάση του στην Αλγερία (καταστροφή στόλου και 1.700 νεκροί έναντι 2 άγγλων).
Μετά από όλα αυτά, η “απελευθέρωση” του Παρισιού ήταν περισσότερο αμερικανικό σόου, παρά γαλλικό έπος : Το Παρίσι δεν το απελευθέρωσε από τους γερμανούς, ούτε η περιβόητη γαλλική αντίσταση, ούτε ο πολύς Ντε Γκωλ, ο οποίος ατσαλάκωτος και όχι μπαρουτοκαπνισμένος μπήκε θριαμβευτικά στην πόλη, σχεδόν πίσω από τον τελευταίο αμερικανό στρατιώτη του Μπράντλεϊ. Χάρη που του έκαναν οι ΗΠΑ, για συμβολικούς λόγους με πολιτικές προεκτάσεις.
Η Γαλλία απέκτησε πυρηνικά όπλα και φάνηκε πως ήταν σημαντικός παράγων κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, πλην όμως η Ισορροπία του Τρόμου που εγκαθιδρύθηκε, ευτυχώς δεν επέτρεψε την επιβεβαίωση της ισχύος της στην πράξη.
Συνεχίζοντας την παράδοση της αποτυχίας, οι γάλλοι προσπαθώντας να ελέγξουν την ανερχόμενη γερμανική ισχύ, συνίδρυσαν με άλλες ευρωπαϊκές χώρες την ΕΚΑΧ-ΕΟΚ-ΕΕ, για να μαντρώσουν και ελέγξουν τους δυναμικούς και ατίθασους γερμανούς. Η συνέχεια είναι γνωστή : η Γαλλία απέτυχε να πάρει την πολιτική πρωτοκαθεδρία στην Ευρώπη, η Γερμανία έγινε η 4η ισχυρότερη οικονομία του κόσμου και για δεύτερη φορά μέσα σε έναν αιώνα παρά την ήττα της, σήκωσε πολιτικό και οικονομικό ανάστημα, ενώ οι άγγλοι, πονηροί όπως πάντα, αποχώρησαν συντεταγμένα. Το περισσότερο που κατάφεραν οι γάλλοι παρά τις προσδοκίες τους, ήταν να έχουμε γαλλόφωνους προέδρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής…
Η Γαλλία έχασε τις αποικίες της από το 1962 και μετά. Το 1968 υπέκυψε στους τροτσκιστές του Μάη, παρασύροντας ξανά την ευρωπαϊκή κοινωνία σε καταστάσεις που υφιστάμεθα έως και σήμερα. Η χώρα, σε μόνιμη πολιτική εσωστρέφεια, με τους θιασώτες της πολιτικής ορθότητας ως συνεχιστές των διαφωτιστών και των μποέμ τύπων του τέλους του 19ου και αρχών 20ου αι., παραδίδουν τη χώρα στις ακατάπαυστες μεταναστευτικές ροές και τους μιναρέδες.
Σήμερα η Γαλλία έχει καταστεί μια μητροπολιτική φούσκα πολιτικής κορεκτίλας, μέσα σε μια θάλασσα εθνικής αποσύνθεσης. Τα γκέτο, η αύξηση της εγκληματικότητας, η εθνοπολιτισμική αποσύνθεση, η ισλαμική διείσδυση,η αποχριστιανοποίηση, η παρακμή του δημόσιου λόγου και η προπαγάνδα του “νό μπόρντερς” δεν είναι συγκυριακά φαινόμενα. Είναι η ταυτότητα ενός κράτους που επιμένει να συντηρεί εσφαλμένες πολιτικές εν ονόματι των αρχών της Επανάστασης.
Και εδώ εγείρεται το ερώτημα:
Μπορεί η Γαλλία να πάει κόντρα στον κακό εαυτό της ; Μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτήν την Γαλλία να ηγηθεί μιας Ευρώπης των Εθνών ; Υπάρχει ελπίδα να μην εξακολουθεί να είναι χώρα απονευρωμένη εθνομηδενιστική και βαθιά φιλομεταναστευτική; Μια Γαλλία που, ακόμα και όταν βλέπει να πυρπολείται η Παναγία των Παρισίων, δεν κουνιέται; Μια Γαλλία που παραδίδει τις πόλεις της χωρίς πόλεμο ; Πολιτικά χαμένη, που δεν θα αντιδράσει όσοι Βερνέρ κι αν αυτοκτονήσουν από αγανάκτηση, όσο κι αν βλέπει πυροβολημένους στο Παρίσι, πατημένους στη Λυών, μιναρέδες στις γειτονιές της και την ποδοσφαιρική της ομάδα χρόνο με τον χρόνο να μη θυμίζει σε τίποτα του γασκώνους, τους βουργουνδούς, τους νορμανδούς, τους παριζιάνους ;
Παρά το συσσωρευμένο βάρος των αλλεπάλληλων αποτυχιών του παρελθόντος, το μέγεθός της χώρας και η δυσανάλογα μεγαλύτερη επιρροή της από την πραγματική ισχύ και θέλησή της, την καθιστούν αναγκαίο παράγοντα ανασυγκρότησης της Ευρώπης. Αν δεν υπάρξει πολιτική και εκλογική νίκη των σημερινών ταυτοτικών πολιτικών δυνάμεων ή κάποιου ισοδύναμου εθνικού πόλου, το άμεσο μέλλον της Γαλλίας είναι προδιαγεγραμμένο – και μαζί της, θα παρασύρει έτι περαιτέρω την Ευρώπη. Η ευρύτερη Δεξιά έχει την ομολογουμένως δύσκολη αποστολή, ως άλλη σωκρατική αλογόμυγα, να αφυπνίσει έναν λαό νωθρών, στιγματισμένων ως «πουρκουάδων». Με συμμάχους εκατομμύρια γάλλους πολίτες που δεν ανέχονται άλλο τη διάλυση, να εναντιωθεί με μία νέα Βανδέα στη φίμωσή της, τα πρόστιμα-μαμούθ, τους αντιδημοκρατικούς αποκλεισμούς και το θεσμικό bullying. Να εναντιωθεί στον κυβερνητικό παραλογισμό εναγκαλισμών με το Ισλαμικό Κράτος.
Και αν συμβεί – το απευκταίο – η Γαλλία να διολισθήσει και πέσει πολιτικά και εκλογικά οριστικά στα χέρια εθνομηδενιστών, υπάρχει ισχυρή εναλλακτική στην Ευρώπη για να σηκώσει το λάβαρο της Εθνικής Ευρώπης; Ίσως. Η Ιταλία της Μελόνι κάνει μεν βήματα, αλλά με πολλούς ταλαντεύσεις και συμβιβασμούς. Η Ουγγαρία και η Πολωνία είναι ειλικρινείς, αλλά μικρές σε πολιτικό μέγεθος και επιρροή. Η Γερμανία, μεγάλη μεν αλλα διστακτική και ποτέ αξιόπιστη για τους ευρωπαίους, αφού κουβαλά τις μνήμες του παρελθόντος. Η Ελλάδα, σε μια μελλοντική εθνική στροφή, θα μπορούσε να γίνει σύμμαχος-έκπληξη, αλλά απέχει ακόμη. Χωρίς τη Γαλλία, η Ευρώπη των Εθνών μοιάζει με εκστρατεία χωρίς στρατηγείο.
Η Ιστορία περιμένει. Αλλά δεν συγχωρεί. Και δεύτερη Ιωάννα της Λοραίνης που θα σώσει τη Γαλλία -και την Ευρώπη- δεν θα βρεθεί.
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
