Οι γυναίκες της Κύπρου, με την απώλεια και την εγκατάλειψη στις πλάτες τους, αναδείχθηκαν σε σύμβολα αξιοπρέπειας και αντίστασης.
Ανήμερα της επετείου του «Αττίλα 2», το βλέμμα μας επιστρέφει σε αυτές τις ηρωίδες που πάλεψαν με νύχια και δόντια για αλήθεια και δικαιοσύνη.
Χαρίτα Μάντολες: Το πρόσωπο της καρτερίας και του αγώνα
Ένα από τα πιο εμβληματικά ονόματα της κυπριακής μνήμης είναι η Χαρίτα Μάντολες. «Έξι ανθρώπους δικούς της – τον άντρα της, τον πατέρα της, τους γαμπρούς της, τα αδέλφια της – έχασε μπροστά στα μάτια της και μπροστά στα παιδιά της», μας θυμίζει η Αθηνά Βιολάρη.
Την ημέρα της εισβολής, οι δικοί της άνθρωποι πυροβολήθηκαν εν ψυχρώ από Τούρκους στρατιώτες.
Η ίδια η Μάντολες έχει δηλώσει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: «Είμαι η Χαρίτα Μάντολες. Είμαι 27 χρονών.
Τα χρόνια μου σταμάτησαν εκεί στο χωριό μου». Παρά την ανακάλυψη και ενταφιασμό των οστών του συζύγου της, οι υπόλοιποι συγγενείς παραμένουν αγνοούμενοι.
Η Μάντολες συνεχίζει τον αγώνα της για την ταυτοποίηση και την επιστροφή της μνήμης των χαμένων.
«Δεν είναι απλώς ένα σύμβολο καρτερίας», τονίζει η Βιολάρη. «Είναι εκεί μέχρι να μάθουμε μέχρι και τον τελευταίο αγνοούμενο τι απέγινε».
Ελένη Φωκά: Η δασκάλα του εγκλωβισμού
Από την άλλη πλευρά, η περίπτωση της Ελένης Φωκά ξεχωρίζει. Η δασκάλα από την Αγία Τριάδα της Καρπασίας αποφάσισε να παραμείνει στην κατεχόμενη περιοχή και να διδάξει τα εγκλωβισμένα παιδιά.
«Πρώτα στο σπίτι της – κάτι σαν κρυφό σχολειό – και στη συνέχεια με τη μεσολάβηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Εθνών, δημιούργησε σχολείο», αναφέρει η Βιολάρη.
Αν και οι συνθήκες ήταν απαράδεκτες, με απειλές και κακοποιήσεις, η Φωκά δεν ενέδωσε. «Πήγαινε μία ώρα νωρίτερα για να καθαρίσει το σχολείο από τις βρωμιές των Τούρκων», εξηγεί η Βιολάρη.
Δυστυχώς, όταν αρρώστησε, αναγκάστηκε να φύγει για τις ελεύθερες περιοχές και δεν κατάφερε ποτέ να επιστρέψει.
Οι πορείες των γυναικών: Ο θηλυκός παλμός της αντίστασης
Οι γυναίκες της Κύπρου δεν περιορίστηκαν στο πένθος. Οργάνωσαν πορείες και διεκδίκησαν δικαιώματα.
Το 1975, στην πρώτη πορεία στην Αμμόχωστο, η Μελίνα Μερκούρη τραγούδησε «Γυναίκα της Κύπρου σε χαιρετώ», με το κομμάτι να γίνεται ο ύμνος της αντίστασης των γυναικών.
Στη συνέχεια, δημιουργήθηκε το κίνημα «Οι Γυναίκες Επιστρέφουν». «Αποφάσισαν να κάνουν κάτι δυναμικό: να ξεκινήσουν από άγνωστο σημείο και να επιχειρήσουν να μπουν στην κατεχόμενη γη», λέει η Βιολάρη. Εκείνη βρέθηκε ως δημοσιογράφος, αλλά γρήγορα έγινε μία από αυτές.
Στις πορείες του 1989, η αντίδραση των Τούρκων στρατιωτών ήταν βίαιη. «Χτυπούσαν γυναίκες, συνέλαβαν πολλές -κι εμένα μαζί. Μας κρατούσαν 24 ώρες στα κατεχόμενα», περιγράφει.
Οι πιο συγκλονιστικές σκηνές καταγράφηκαν κατά την πορεία του Αγίου Κασσιανού, όπου βίαιες επιθέσεις οδήγησαν στη σύλληψη 108 γυναικών.
Αδιάκοπος αγώνας
Για 10 ημέρες, γίνονταν διαδηλώσεις έξω από τα φυλάκια και το παλιό αεροδρόμιο της Λευκωσίας.
«Εκατοντάδες δημοσιογράφοι ήρθαν από όλο τον κόσμο, επιτυγχάνοντας τη διεθνοποίηση του κυπριακού προβλήματος», υπογραμμίζει η Βιολάρη.
Σήμερα, μισό αιώνα μετά, ο αγώνας των γυναικών της Κύπρου παραμένει επίκαιρος. Όσο υπάρχουν αγνοούμενοι, λαθρομετανάστες, και η κατοχή διαρκεί, ο αγώνας τους θα συνεχίσει να αποτελεί φάρο αντίστασης και ελπίδας.
Πηγή: OnAlert.GR
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
