ΚΥΛΛΗΝΙΟΣ ΚΟΛΠΟΣ: Η διάβρωση των ακτών του Κυλλήνιου Κόλπου και οι πρόχειρες λύσεις.
Επειδή διαπίστωσα σχετική άγνοια του κόσμου για το θέμα(την ίδια άγνοια ομολογώ ότι είχα και ‘γώ μέχρι πριν λίγες ημέρες), αναζήτησα πληροφορίες γύρω από αυτό και αξίζει να τις μοιραστώ μαζί σας.
του κ.Νίκου Δημάκη
Σε κάποια σημεία του Κυλλήνιου Κόλπο λοιπόν, γίνονται προφανώς προσπάθειες προστασίας ιδιωτικών περιουσιών από την υποχώρηση της ακτογραμμής.
Σε κάποιες περιπτώσεις, έχουν χρησιμοποιηθεί σακιά γεμάτα με πέτρες, ενώ σε άλλες, παλιά ελαστικά οχημάτων, τα οποία έχουν τοποθετηθεί και καλυφθεί με υλικά, προφανώς με σκοπό να συγκρατήσουν το έδαφος και να περιορίσουν τη διάβρωση.
Το ζήτημα όμως, είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτές τις συγκεκριμένες παρεμβάσεις.
Το πρόβλημα της παράκτιας διάβρωσης στην περιοχή, είναι γνωστό εδώ και χρόνια. Έχουν πραγματοποιηθεί στο παρελθόν μελέτες και έχουν καταγραφεί πράγματι, σοβαρές μεταβολές και υποχωρήσεις της ακτογραμμής. Επομένως, δεν πρόκειται για ένα ξαφνικό ή άγνωστο φαινόμενο, που εμφανίστηκε σήμερα.
Παράλληλα, υπάρχουν ΦΕΚ, καθορισμού και οριοθέτησης αιγιαλού και παραλίας, στα οποία αποτυπώνονται οι προβλεπόμενες οριογραμμές.
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένας πολύ συγκεκριμένος τρόπος για να απαντηθεί ένα κρίσιμο ερώτημα:
Οι συγκεκριμένες παρεμβάσεις βρίσκονται εντός, ή εκτός της ζώνης του αιγιαλού και της παραλίας;
Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί με εκτιμήσεις, ή «με το μάτι».
Μπορεί να διαπιστωθεί με ακρίβεια από τα αντίστοιχα ΦΕΚ, τα διαγράμματα και τις οριογραμμές, που έχουν καθοριστεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες.
Είναι απολύτως κατανοητό, ένας ιδιοκτήτης να θέλει να προστατεύσει την περιουσία του, όταν βλέπει τη θάλασσα να πλησιάζει.
Όμως, τίθεται ένα εύλογο ερώτημα:
Μπορεί ο καθένας να τοποθετεί μόνος του στην ακτή πέτρες, σακιά, ελαστικά ή άλλα υλικά προκειμένου να προστατεύσει την περιουσία του;
Η προστασία από τη διάβρωση, δεν μπορεί να γίνεται ανεξέλεγκτα.
Η νομοθεσία, προβλέπει συγκεκριμένη διαδικασία για την κατασκευή έργων προστασίας από τη διάβρωση, με τις απαιτούμενες τεχνικές μελέτες, τον έλεγχο των οριογραμμών, αιγιαλού και παραλίας, και τις προβλεπόμενες εγκρίσεις.
Και αυτό είναι απολύτως λογικό.
Γιατί μια πρόχειρη παρέμβαση σε ένα σημείο της ακτής, μπορεί να αλλάξει την κίνηση των κυμάτων και της άμμου και να μεταφέρει ή να επιδεινώσει το πρόβλημα, σε διπλανή περιοχή.
Δεν είναι θέμα αντιπαράθεσης με τους ιδιοκτήτες σε καμμία περίπτωση.
Όταν κινδυνεύει μια περιουσία από τη θάλασσα, είναι απολύτως φυσιολογικό, ο ιδιοκτήτης να θέλει να την προστατεύσει.
Το ζητούμενο όμως είναι, η προστασία αυτή να γίνεται:
νόμιμα, με επιστημονικά τεκμηριωμένο τρόπο, χωρίς να επιβαρύνεται η γειτονική ακτή, χωρίς να προκαλείται περιβαλλοντική υποβάθμιση, και κυρίως, μέσα από έναν ενιαίο σχεδιασμό αντιμετώπισης της διάβρωσης.
Και επειδή το πρόβλημα είναι ήδη γνωστό και έχουν προηγηθεί μελέτες, δεν υπάρχει λόγος να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά, ή με αυτοσχέδιες λύσεις.
Χρειάζεται να αξιοποιηθεί, η υπάρχουσα επιστημονική και διοικητική γνώση και να υπάρξει συγκεκριμένη παρέμβαση των αρμόδιων φορέων.
Τι μπορούν να κάνουν οι ιδιοκτήτες λοιπόν;
Οι ιδιοκτήτες των περιουσιών που αντιμετωπίζουν πραγματικό κίνδυνο από την υποχώρηση της ακτογραμμής, δεν είναι χωρίς λύση και δεν χρειάζεται να καταφεύγουν σε πρόχειρες κατασκευές.
Έχουν τη δυνατότητα να υποβάλουν εγγράφως αίτημα προς τον αρμόδιο Δήμο, ζητώντας να εξετάσει το πρόβλημα και να προβεί, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του, στις απαραίτητες ενέργειες προς τις αρμόδιες υπηρεσίες για τη νόμιμη και επιστημονικά τεκμηριωμένη επίλυσή του.
Ταυτόχρονα, οι αρμόδιες υπηρεσίες μπορούν να ελέγξουν, με βάση τα ισχύοντα ΦΕΚ καθορισμού αιγιαλού και παραλίας και τα αντίστοιχα τοπογραφικά διαγράμματα, εάν οι συγκεκριμένες κατασκευές βρίσκονται εντός ή εκτός των καθορισμένων οριογραμμών και, στη συνέχεια, να πράξουν όσα προβλέπει η νομοθεσία.
Έτσι προστατεύεται τόσο η περιουσία των πολιτών, όσο και ο αιγιαλός, η παραλία και το δημόσιο συμφέρον.
Δεν χρειάζονται ούτε αντιπαραθέσεις, ούτε αυθαίρετες λύσεις.
Χρειάζεται εφαρμογή της νομοθεσίας, αξιοποίηση των μελετών που ήδη υπάρχουν και ένας συνολικός σχεδιασμός για την αντιμετώπιση της διάβρωσης.
Η θάλασσα δεν γνωρίζει ιδιοκτησιακά όρια.
Γι’ αυτό και η αντιμετώπιση της διάβρωσης δεν μπορεί να είναι αποσπασματική.
Ελπίζω να βοήθησα
Νίκοε Δημάκης – Ενεργός Πολίτης
