Δεξιά και Ακροαριστερά

Μην επιτρέψεις τη γνώμη κάποιου άλλου για εσένα να γίνει η δική σου πραγματικότητα. ~Les Brown

Αν μπορούσαμε να κατατάξουμε τις διάφορες πολιτικές ιδεολογίες στην Ελλάδα, όπως αυτές παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ, θα εντοπίζαμε το εξής παράδοξο: απουσιάζουν δυο είδη ιδεολογικών τάσεων. Πρόκειται για τη «Δεξιά» και την «Ακροαριστερά». Τι θέλω να πω όμως;

Βασίλης Δ. Παπαγιαννίδης
Δικηγόρος LLM

Όταν κάποιος έχει αριστερές, προοδευτικές αντιλήψεις χαρακτηρίζεται φυσικά «αριστερός». Όταν οι αντιλήψεις του είναι ακραίες (ακόμα και με στοιχεία βίας) εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται «αριστερός». Όταν κάνει πράξη τις αντιλήψεις του αυτές αποκαλείται «αντιεξουσιαστής».

Ο χαρακτηρισμός ακραίος απουσιάζει. Η αριστερή ιδεολογία «προστατεύει» τις τυχόν ακρότητες, βία κλπ. Οπότε ο όρος «ακροαριστερός» είναι ανύπαρκτος στο δημόσιο λόγο και συζήτηση.

Θα περίμενε κανείς αντίστοιχα να συμβαίνει το ίδιο και με τους ανθρώπους που έχουν δεξιές, συντηρητικές αντιλήψεις. Εκεί όμως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο και μάλιστα σε βαθμό υπερβολής. Άνθρωποι με συντηρητικές απόψεις, που προφανώς είναι δεξιοί και όχι κεντροδεξιοί, χαρακτηρίζονται μαζικά «ακροδεξιοί».

Ακόμα και αν δεν εκφράζουν απολύτως τίποτα ακραίο. Ακόμα και όσοι μιλούν για αξίες όπως η Πατρίδα, η Θρησκεία και η Οικογένεια χαρακτηρίζονται μαζικά «ακροδεξιοί». Ο όρος «δεξιός» είναι εξαφανισμένος από τη δημόσια σφαίρα και έχει αντικατασταθεί από τον όρο «ακροδεξιός».

Τα ανωτέρω αποτυπώνουν ευρύτερα την αντίληψη πως η «Αριστερά» είναι κάτι «καλό» ενώ η Δεξιά κάτι «κακό». Όμως γιατί συμβαίνει αυτό;

Ενδεχομένως να πρέπει να ανατρέξουμε πολλές δεκαετίες πίσω. Την περίοδο που ο κόσμος χωρίστηκε, η Ελλάδα πέρασε στο δυτικό-αντικομμουνιστικό στρατόπεδο.

Η Αριστερά (τότε το ΚΚΕ), όμως, δε μπόρεσε να το αποδεχτεί και ξεκίνησε ένοπλο αγώνα κατά του κράτους (πρωτοφανές συμβάν για χώρα που πέρασε στη Δύση).

Η εν λόγω σύρραξη έληξε με ήττα της Αριστεράς και θεμελίωση του κράτους, το οποίο αναπόφευκτα απέκτησε έναν δεξιό- αντικομμουνιστικό χαρακτήρα και μια –ενδεχομένως δικαιολογημένη ως ένα βαθμό- φοβία για τον κομμουνισμό.

Αυτή η φοβία, όμως, ήταν η αιτία διώξεων αριστερών πολιτών και τελικά οδήγησε σε στρατιωτική δικτατορία. Ως εκ τούτου για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και συγκεκριμένα από το 1947 μέχρι το 1974, η αριστερά ήταν διωκόμενη και η δεξιά στην εξουσία.

Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ το 1981 έφερε σε μεγάλο βαθμό το «αντιδεξιό μένος» στην εξουσία.

Σε αυτό το «μένος» η αριστερά έπαιζε κυρίαρχο ρόλο. Η δε Νέα Δημοκρατία, που τυπικά ήταν ο πολιτικός φορέας της Δεξιάς την εποχή εκείνη, υιοθέτησε «αμυντική στάση» και αντίληψη «ενοχών».

Έτσι καθιερώθηκε τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια η «Αριστερά» να έχει θετική σημασία και η «Δεξιά» αρνητική. Το ερώτημα όμως παραμένει;

Γιατί μέχρι σήμερα, το έτος 2025, που έχει στην πράξη καταρρεύσει και ο μύθος της «καλής αριστεράς και κακιάς δεξιάς» εξακολουθεί το εν λόγω αφήγημα να υπάρχει;

Η απάντηση είναι απλή: το πολιτικό σύστημα του σήμερα είναι επί της ουσίας το ίδιο με αυτό του 1974 και του 1981. Τα αφηγήματά του, όσο παράλογα και αν είναι στη βάση τους, εξακολουθούν να ισχύουν. Ζούμε δηλαδή στην εποχή της «Αριστεράς και της Ακροδεξιάς».

Την ίδια βέβαια στιγμή που ο κόσμος παγκοσμίως προχωράει, η Ελλάδα είναι καθηλωμένη στους μεταπολιτευτικούς της μύθους μη θέλοντας να αλλάξει. Ακόμα και αν αυτό είναι θέμα επιβίωσης…