Η άνοδος του κρατικού συνταξιοδοτικού συστήματος συμπίπτει αναπόφευκτα με την καταστροφή των ειρηνικών, εθελοντικών και υπεύθυνων θεσμών της κοινωνίας των πολιτών.
επιμέλεια Νίκος Μάρης
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Πολύ πριν εμφανιστούν αυτού του είδους τα σχέδια, η κρατική βία διάβρωνε σταθερά το κεφάλαιο μέσω της φορολογίας, του πληθωρισμού και της ρύθμισης.
Όταν τα απομεινάρια της ελευθερίας αρχίζουν να ξεθωριάζουν, το κράτος αναδύεται ως αυτοαποκαλούμενος σωτήρας, προσφέροντας μια λύση ακριβώς στην κρίση που το ίδιο δημιούργησε.
Δεν είναι λοιπόν περίεργο που —μέσα σε ένα τέτοιο σύστημα— πολλοί ξεχνούν μια θεμελιώδη αλήθεια: η εγγύηση ενός σταθερού εισοδήματος δεν είναι προνόμιο που χορηγείται από το κράτος, αλλά σήμα κατατεθέν της ελευθερίας.
Το αίσθημα της οικονομικής ασφάλειας —είτε με τη μορφή του τακτικού μισθού, είτε της σύνταξης— μπορεί να προκύψει μόνο σε μια κοινωνία όπου οι οικειοθελείς ανταλλαγές, η επιχειρηματική αξιολόγηση και η ιδιωτική αποταμίευση ήταν —και συνεχίζουν να είναι— εφικτές.
Δεν είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, ούτε το προϊόν του κεντρικού σχεδιασμού· είναι ένα δώρο της ελευθερίας.
…διαβάστε τη συνέχεια με ένα κλικ στην πηγή
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
