Αξίες του Οκτωβρίου…

«Ελλάς, ηρώων μητέρα, φίλη, γλυκεία πατρίδα μου».
Ανδρέας Κάλβος

Οκτώβριος 1912. Το βασίλειο της Ελλάδας, που δεν έχει ούτε έναν αιώνα ζωής ακόμα, είναι η Μητέρα Πατρίδα του πανάρχαιου Ελληνικού Γένους. Είναι όμως ένα μικρό βασίλειο, καθώς τα σύνορά του είναι λίγο βόρεια του Τυρνάβου Λαρίσης.

Βασίλης Δ.Παπαγιαννίδης
Δικηγόρος LLM

Πέρα από τα σύνορά του εκτείνεται η αχανής Οθωμανική Αυτοκρατορία υπό τον Σουλτάνο Μωάμεθ Ε’ του οίκου των Οσμανλιδών. Στα εδάφη αυτής της Αυτοκρατορίας ζει η πλειοψηφία των Ελλήνων. Υπόδουλοι στους Οθωμανούς από το 14 ο αιώνα.

Οι Έλληνες που ζουν στο βασίλειο της Ελλάδας αλλά και οι Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ονειρεύονται την πλήρη απελευθέρωση του ελληνισμού από τα δεσμά της Τουρκοκρατίας.

Ονειρεύονται μια μεγάλη Ελλάδα που θα περιλαμβάνει όλες τις περιοχές όπου ζουν Έλληνες.

Ονειρεύονται τη διάλυση της μισητής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που τόσο κακό προξένησε στον Ελληνισμό.

Ονειρεύονται την ελευθερία όλων των Ελλήνων. Αυτό το όνειρο ονομάστηκε «Μεγάλη Ιδέα».

Τον Οκτώβριο του 1912, το μικρό βασίλειο της Ελλάδος, υπό τη Βασιλεία του Γεωργίου Α’ και την Πρωθυπουργία του Ελευθερίου Βενιζέλου, έχοντας προσχωρήσει στη συμμαχία των βαλκανικών χριστιανικών βασιλείων (Σερβία, Βουλγαρία, Μαυροβούνιο) κήρυξε τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ο Ελληνικός Στρατός υπό το Διάδοχο Κωνσταντίνο πέρασε τα σύνορα και εισέβαλε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σαρώνοντας κάθε οθωμανική αντίσταση στο πέρασμά του.

Στον δε Ελληνικό Στρατό είχαν ενταχτεί Έλληνες όχι μόνο του Βασιλείου της Ελλάδας αλλά ολόκληρου του κόσμου. Έλληνες της ομογένειας, Έλληνες των υπόδουλων ακόμα εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Έλληνες της Κύπρου, Έλληνες από παντού.

Γιατί ο πόλεμος δεν ήταν κατακτητικός. Ήταν εθνικοαπελευθερωτικός. Ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος, όπως ονομάστηκε, ήταν η ολοκλήρωση του σκοπού της εθνεγερσίας του 1821. Και όσοι με σθένος πολέμησαν το 1912-13 είναι ισάξιοι αυτών που πολέμησαν στην Επανάσταση του 1821.

Ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος έβαλε στην αθανασία δίπλα στις λέξεις «Γραβιά, Τριπολιτσά, Αλαμάνα» τις λέξεις «Σαραντάπορο, Μπιζάνη, Έλλη». Η Μακεδονία, η Νότια Ήπειρος τα νησιά του Βορείου Αιγαίου απελευθερώθηκαν για πάντα από την Οθωμανική Κατοχή.

Ποια ήταν η συνταγή της νίκης; Ναι, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ελευθέριος Βενιζέλος
ήταν ικανότατος πολιτικά και διπλωματικά. Ναι, ο βασιλιάς Γεώργιος Α’ ήταν πυλώνας ενότητας.

Ναι, ο διάδοχος Κωνσταντίνος και το επιτελείο του ήταν ικανότατο στη χάραξη της στρατηγικής επί του πεδίου. Η νίκη όμως ήρθε από τον Έλληνα οπλίτη και αξιωματικό που μαζί με το όπλο τους κουβαλούσαν και τις αξίες ενός ολόκληρου έθνους.

Αξίες όπως η Πατρίδα, η Ελευθερία του Γένους, η Θρησκεία. Είναι εντυπωσιακό αλλά οι αξίες αυτές ξεπέρασαν τις ταξικές αντιπαραθέσεις καθώς πλούσιοι και φτωχοί ενώθηκαν κάτω από τα εθνικά χρώματα για το συμφέρον της Πατρίδας και την απελευθέρωση των υπόδουλων αδελφών.

Ο ατομισμός ξεπεράστηκε προς όφελος του συλλογικού – εθνικού συμφέροντος και του καθήκοντος απελευθέρωσης των υπόδουλων αδελφών.

Άραγε πόσες αξίες, από αυτές που κυριαρχούσαν στις ψυχές των Ελλήνων τον Οκτώβριο του 1912, έχουν απομείνει σήμερα σε μια ελληνική κοινωνία που μαστίζεται από μια πρωτοφανή αξιακή και ηθική κατάπτωση;

Ας μην απορούμε πως τα καταφέραμε τότε. Ας δούμε σε βάθος, συλλογικά ως κοινωνία αλλά και ατομικά έκαστος, τί είναι αυτό που δε μας επιτρέπει να μεγαλουργήσουμε στο σήμερα.

Μήπως όμως, από την άλλη, οι αξίες αυτές δεν έχουν χαθεί αλλά τις έχουμε μέσα μας κρυμμένες βαθιά; Και αρκεί ένα ερέθισμα ή μια επικείμενη απειλή για να βγουν στην επιφάνεια και να αναδείξουν το δυναμισμό που έχει μέσα του το έθνος μας όταν προασπίζεται το δίκαιό του; Μακάρι…