Είναι απόγονος των Ατρειδών.
Σε αυτόν γονατίζουν όλοι οι Αχαιοί.
Πλουτίζει ενεργητικά δια του πολέμου και όχι παρασιτικά σαν συμμορία αγέλης από τους φόρους.
Προβάλλει κυριαρχία στην Μεσόγειο με την επιμονή του και όχι επειδή έχει γεννηθεί ημίθεος όπως ο Αχιλλέας.
Πηγαίνει προς την Τροία για την προσωπική του ματαιοδοξία μεν, αλλά αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο Ελληνικός Κόσμος να λειτουργήσει ως ένα ενιαίο σύνολο δε.
Ένας λόγος που ήταν τόσο επιτυχημένος ήταν διότι γύρω του είχε ένα σώμα άτυπης «γερουσίας» – πράγμα που επανέλαβε ο Μέγας Αλέξανδρος, και ας θαύμαζε ο τελευταίος τον Αχιλλέα.
Ήταν τόσο ηχηρό το αποτύπωμά του, που αργότερα η Ορέστεια αναδεικνύει ένα συλλογικό τραύμα, που καταδεικνύει την απόσταση της Αυτοκρατορικής αντίληψης του Αγαμέμνονα από τη μια και της φατριαστικής εμφυλιοπολεμικής πρακτικής από την άλλη, ώστε μέσω του Αρείου Πάγου να παγιωθεί ένα νομικό σύστημα που εγκαθιδρύει το ενδιάμεσο: τις Πόλεις-Κράτη.
Ας χωνέψουμε επιτέλους το γεγονός ότι πλειστάκις όποιος επιτίθεται πρώτος νικάει.
Ας αντιληφθούμε ότι κάποιες φορές πρέπει να είσαι το καλό και κάποιες φορές το κακό παιδί της ιστορίας, ανάλογα με τις συγκυρίες.
Ας σταματήσουμε επιτέλους αυτήν την μοιρολατρική κλάψα σύμφωνα με την οποία είμαστε ένα κακόμοιρο έθνος που του επιτίθενται όλοι και πάντοτε αμύνεται.
Όχι. Είμαστε ένα αυτοκρατορικό έθνος που, όταν πρέπει και μπορεί, θα χτυπάει πρώτο για να διασφαλίσει την επιβίωσή του.
Και πρέπει να επιβιώσουμε, διότι ο πολιτισμός μας είναι άξιος επιβίωσης.
Αρκετά!
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
