Δίδασκα Αγγλικά στο λύκειο σε ένα ανεξάρτητο σχολείο στο New Jersey επί επτά χρόνια. Αγαπούσα την έμφαση του σχολείου στην ανθεκτικότητα και την ανάπτυξη. Αγαπούσα τους συναδέλφους μου, που ενεθάρρυναν και φρόντιζαν τους μαθητές μας, συμπεριλαμβανομένων και των δικών μου παιδιών που φοιτούσαν στο σχολείο. Και ένιωθα τυχερή που αποτελούσα μέρος μιας τόσο ζωντανής μαθησιακής κοινότητας. Όλα αυτά άλλαξαν το 2014.
- Γράφει η Ντάνα Στάνγκελ-Πλάου*
Δίδασκα Αγγλικά στο λύκειο σε ένα ανεξάρτητο σχολείο στο New Jersey επί επτά χρόνια. Αγαπούσα την έμφαση του σχολείου στην ανθεκτικότητα και την ανάπτυξη. Αγαπούσα τους συναδέλφους μου, που ενεθάρρυναν και φρόντιζαν τους μαθητές μας, συμπεριλαμβανομένων και των δικών μου παιδιών που φοιτούσαν στο σχολείο. Και ένιωθα τυχερή που αποτελούσα μέρος μιας τόσο ζωντανής μαθησιακής κοινότητας. Όλα αυτά άλλαξαν το 2014.
Ένας νεαρός κοσμήτορας, πρόσφατα επιστρέψας από ένα συνέδριο εκπαίδευσης που διοργάνωσε η National Association of Independent Schools, οδήγησε το προσωπικό σε αυτό που σήμερα αναγνωρίζουμε ως «privilege walk», όπου οι συμμετέχοντες αναγκάζονταν να κάνουν ένα βήμα μπροστά ή πίσω με βάση τις ταυτότητές τους.
Σύντομα, το σχολείο προσέλαβε έναν υπεύθυνο DEI, που παραδέχθηκε ιδιωτικά ότι η δουλειά της ήταν να «μεταμορφώσει» το σχολείο. Η ιδεολογία καταπιεστή–θύματος εμφανίστηκε γρήγορα παντού: στα εβδομαδιαία προγράμματα για μαθητές, στην επιμόρφωση προσωπικού και στις προσφερόμενες μαθησιακές ενότητες.
Στο τμήμα μου, οι «νεκροί λευκοί άνδρες» αποκλείστηκαν ρητά από τον πυρήνα του προγράμματος σπουδών.
Οι συνάδελφοι συζητούσαν αν η έμφαση στη «λογική» σκέψη ήταν υπερβολικά δυτική σε σύγκριση με άλλους τρόπους σκέψης. Μέχρι τον τελευταίο μου χρόνο, η θεσμική μεταμόρφωση είχε ολοκληρωθεί.
Το διδακτικό προσωπικό ενημερώθηκε ότι το κεντρικό αξίωμα της ιδεολογίας — η πανταχού παρουσία συστημικής καταπίεσης — δεν επιτρεπόταν πλέον να αμφισβητηθεί.
Το κόστος της ιδεολογικής κατάληψης ήταν αναμφισβήτητο. Οι έφηβοι μαθητές μου αυτολογοκρίνονταν. Στο μάθημα, σταμάτησαν να αλληλεπιδρούν αυθεντικά με το υλικό και μεταξύ τους, φοβούμενοι ότι θα πλήγωναν τους συμμαθητές τους ή ότι θα τους ετίθετο η ταμπέλα του μισαλλόδοξου. Είχα επανειλημμένα εκφράσει ανησυχίες στο σχολείο. Πολλοί συνάδελφοι συμφωνούσαν μαζί μου, αλλά μόνο πίσω από κλειστές πόρτες. Η διοίκηση με αγνόησε εντελώς.
Έτσι αποφάσισα να παραιτηθώ δημόσια, από αίσθημα καθήκοντος προς τους μαθητές μου και το ίδιο το σχολείο. Ήμουν τρομοκρατημένη. Έχασα πολλούς φίλους, κοντυνούς και μακρυνούς.
Ακόμη και πολύ μετά την παραίτησή μου, τα παιδιά μου αποκλείστηκαν από εκδηλώσεις αποφοίτων. Δεν είχα ιδέα τι θα επακολουθούσε.
Τι πέτυχα λοιπόν; Θα ήθελα να μπορούσα να πω ότι η εκπαίδευση K–12 έχει αλλάξει προς το καλύτερο, αλλά στην πραγματικότητα έχει χειροτερέψει.
Μετά την δημόσια παραίτησή μου, ήρθα σε επαφή με μεταρρυθμιστές της εκπαίδευσης που συμμερίζονταν τις ανησυχίες μου. Ξεκίνησα δουλειά στον χώρο της υπεράσπισης, όπου γνώρισα εκατοντάδες γονείς και εκπαιδευτικούς που έβλεπαν τη βλάβη αυτής της νέας ορθοδοξίας στα σχολεία. Τώρα κατανοώ ότι το πρόβλημα δεν ήταν απομονωμένο στο σχολείο μου, αλλά είναι συστημικό. Η οργάνωση για την οποία εργάζομαι δημοσίευσε πρόσφατα μια πρωτοποριακή έκθεση που εξηγεί τη θεσμική φύση του προβλήματος.
Όπως περιγράψαμε στην έκθεση, η επιβλαβής ιδεολογία αυτοαναπαράγεται συστημικά μέσω μιας αλυσίδας που εκτείνεται από τις σχολές εκπαιδευτικών και τα συνδικάτα κατευθείαν στις αίθουσες διδασκαλίας K–12, ενισχυόμενη από κανόνες κρατικής διαπίστευσης και αδειοδότησης, τα σχολικά συμβούλια και το πρόγραμμα σπουδών.
Αυτό που βλέπουμε είναι μια θεμελιώδης ανασύνθεση του ρόλου του εκπαιδευτικού. Έχω δει πολλούς καλόπιστους εκπαιδευτικούς, καθώς και ορισμένους γονείς, να υιοθετούν μέτριες μορφές της ιδεολογίας όταν αυτή παρουσιάζεται ως «ισότητα».
Η γλώσσα αυτή μοιάζει να αυξάνει τη δικαιοσύνη και να μειώνει τις προκαταλήψεις, αλλά κρύβει τους υποκείμενους πολιτικούς παράγοντες που καταπνίγουν εναλλακτικές απόψεις και, στις πιο ακραίες μορφές της, καλεί σε αποδόμηση της Αμερικής και των θεσμών της.
Στο αριστερών καταβολών επάγγελμά μου, ξέρω ότι οι περισσότεροι δάσκαλοι δεν είναι ριζοσπάστες ακτιβιστές. Όμως οι καλές προθέσεις τους τούς καθιστούν ευάλωτους στο μονοπάτι της μικρότερης αντίστασης που ανοίγουν όσοι είναι. Σε ένα κυριαρχημένο σύστημα, η πολιτικοποίηση της εκπαίδευσης γίνεται ο αέρας που αναπνέουν οι εκπαιδευτικοί.
Συχνά αναπαράγουν την ιδεολογία χωρίς να αναγνωρίζουν τι είναι: πολιτική. Μπορεί να ακούγεται αφηρημένο να λέμε ότι η ιδεολογία τροφοδοτεί εχθρότητα προς όποιον χαρακτηρίζει ως καταπιεστή, αλλά είναι κάτι πολύ πραγματικό.
Στο σχολείο μου, οι πιο ριζοσπαστικοί και συχνά νεότεροι εκπαιδευτικοί επέμεναν επιθετικά σε αυτή τη νέα προσέγγιση. Πίεσαν το σχολείο να απλοποιεί πολύπλοκα ζητήματα, όπως οι φυλετικές ή οι έμφυλες ανισότητες, σε ηθικά δυαδικά και να αντιμετωπίζει αμφισβητούμενα συμπεράσματα ως τελεσίδικες αλήθειες.
Τότε, οι Πέμπτες σήμαιναν συγκεντρώσεις μαθητών. Η διοίκηση έφερνε εξωτερικούς ομιλητές ακτιβιστές και διοργάνωνε συνεδρίες εστιασμένες στην ταυτότητα με στόχο να επαναπρογραμματίσουν την ομαδική ταυτότητα στην κοινότητά μας. Εβδομάδα με την εβδομάδα, έβλεπα τους μαθητές μου να αποθαρρύνονται από υποθέσεις που, εκ προθέσεως, χαρακτήριζαν κάποιον — τους ίδιους ή έναν συμμαθητή δίπλα τους — ως τον κακό.
Τα παιδιά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στο να απορροφήσουν αυτό το δογματικό ως αλήθεια, που για τους ριζοσπάστες ακτιβιστές είναι το ζητούμενο. Αυτές ήταν πραγματικές συνεδρίες διαμάχης. Εμφανή περιστατικά αντισημιτισμού — σβάστικες στο γήπεδο και στην τουαλέτα — αντιμετωπίστηκαν τυπικά· δεν αποτελούσαν ανησυχία επειδή, υποτίθεται, οι Εβραίοι είχαν τόση εξουσία στο σχολείο. Σύμφωνα με την ιεραρχία ταυτότητας, το Ισραήλ και οι Εβραίοι είναι καταπιεστές, παρά την ιστορία της δίωξης. Αυτό δεν ήταν προς συζήτηση.
Ήταν τραγικό να βλέπεις εφήβους να αποκτούν αυτοπεποίθηση στη νεοαποκτηθείσα ηθική τους βεβαιότητα, ενώ απέτυχαν να αναπτύξουν περιέργεια ή ταπεινότητα.
Ένας μαθητής καταδίκασε ανοιχτά τους Εβραίους σκλάβους στην ιστορία της Εξόδου γιατί, ως καταπιεστές, διότι προκάλεσαν τον θάνατο των Αιγυπτίων. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς κάποιον να καταδικάζει σκλάβους — ή υποδουλωμένους λαούς — από οποιαδήποτε άλλη περίοδο της ιστορίας επειδή διέφυγαν από τους δεσμώτες τους.
Στη δουλειά μου τώρα, βλέπω ακόμη πιο ακραίες εκδοχές να επικρατούν σε εθνικό επίπεδο.
Οργανωμένοι ακτιβιστές από τους Democratic Socialists of America και άλλες πολιτικές ομάδες εισχωρούν απροκάλυπτα στην τάξη μέσω πολιτικής και συνδικαλιστικής οργάνωσης, συνεργασιών με σχολικές περιφέρειες και προγραμμάτων σπουδών που συχνά εστιάζουν στο Ισραήλ, παραλείποντας βασικά ιστορικά στοιχεία και ανταγωνιστικές προοπτικές υπέρ της μεροληπτικής πολιτικής τους αφήγησης.
Κανένα σχολείο — ιδιωτικό, δημόσιο, αγροτικό, προαστιακό, αστικό — δεν είναι άτρωτο από αυτή την ορθοδοξία.
Η εκπαίδευση υποτίθεται ότι αποτελεί θεμέλιο της πολιτικής μας ζωής. Υποτίθεται ότι εξοπλίζει τα παιδιά με γνώσεις, δεξιότητες και διανοητικές συνήθειες που απαιτεί η δημοκρατική ζωή. Όμως αποτυγχάνουμε σε μεγάλη κλίμακα, και αυτή η αποτυχία έχει συνέπειες πολύ πέρα από την τάξη. Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να ψιθυρίζουμε και να χτυπήσουμε συναγερμό.
Πηγή: New York Post
*Η Ντάνα Στάνγκελ-Πλάου, δικηγόρος και εκπαιδευτικός, είναι Διευθύντρια Προγραμμάτων στο North American Values Institute (NAVI).
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
