Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να το καταφέρει έρχεται σε σύγκρουση με τις ευρωπαϊκές χώρες (κυρίως λόγω Γροιλανδίας) αλλά και με τη βάση του MAGA, η οποία έχει απομονωτική παράδοση, και επιζητά τη διατήρηση της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας χωρίς εμπλοκές σε «βάλτους».
Οι σχέσεις του με τους συμμάχους είναι καθαρά συναλλακτικές, όμως το βασικό στοιχείο που αφορά την Ευρώπη είναι πως η διοίκηση Τραμπ δεν τη βλέπει ως ενιαία οντότητα, ως Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ως ξεχωριστά κράτη. Στόχος είναι η διάσπαση της ΕΕ, παίρνοντας πολλά εκ των κρατών στη δική του σφαίρα επιρροής.
Μια αυτόνομη ΕΕ, εξάλλου, θα μπορούσε (θεωρητικά) να είναι ανταγωνιστική προς τις ΗΠΑ. Η προσπάθεια του Τραμπ να πείσει τα ευρωπαϊκά κράτη να σταματήσουν την πολιτιστική τους εξάλειψη βασίζεται ακριβώς σε αυτό. Δεν θέλει να έχει συμμάχους χώρες όπου μουσουλμανικοί πληθυσμοί θα έχουν σοβαρό λόγο στο ποιος εκλέγεται και στις λήψεις αποφάσεων.
Ένα νέο σημείο ισορροπίας απαιτείται να βρεθεί ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ. Το άλλο σημείο ισορροπίας που πρέπει να βρει ο Τραμπ είναι με τη MAGA βάση του, η οποία προτιμά εστίαση σε εσωτερικά ζητήματα όπως μετανάστευση και οικονομία, απορρίπτοντας παρεμβάσεις.
Φωνές όπως η Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν εκφράζουν δυσαρέσκεια για την προτεραιότητα σε εξωτερικά μέτωπα, όπως η Γροιλανδία ή η Βενεζουέλα, βλέποντάς τα ως απόκλιση από το «America First». Παρεμβάσεις όπως αυτή στη Βενεζουέλα μπορεί να γίνονται ανεκτές, κάτι που δύσκολα ισχύει σε μια επέμβαση στη Γροιλανδία.
Αυτά τα σημεία ισορροπίας θα καθορίσουν το μέλλον στο εσωτερικό των ΗΠΑ, τις εκλογές σε αυτές, αλλά και τις σχέσεις τους με τον υπόλοιπο κόσμο. Είμαστε σε περίοδο αλλαγής του status quo και μένει να φανεί το πότε και το πώς θα φτάσουμε στη νέα ισορροπία.
Πρώτη δημοσίευση στο Manifesto.gr
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
