Και ποιος από τους περισσότερους αναγνώστες αυτού του ιστότοπου δεν θα χαιρόταν με το τέλος ενός τέτοιου καθεστώτος; Το να βλέπεις έναν σοσιαλιστή τύραννο να εκθρονίζεται είναι σαν να παρακολουθείς μια κακογραμμένη όπερα να φτάνει στο ανακουφιστικό της φινάλε. Ωστόσο, η χαρά αυτή επισκιάζεται από μια μικρή λεπτομέρεια: το διεθνές δίκαιο, αυτό το ενοχλητικό reliktum που συνήθως επικαλούμαστε όταν μας βολεύει.
Ας δούμε την πλήρη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη σχετικά με την Βενεζουέλα και τις πρόσφατες εξελίξεις, όπως ακριβώς την ανήρτησε στο X.com, για να εκτιμήσουμε την… λεπτότητα:
Nicholas Maduro presided over a brutal and repressive dictatorship that brought about unimaginable suffering on the Venezuelan people. The end of his regime offers new hope for the country. This is not the time to comment on the legality of the recent actions.
— Prime Minister GR (@PrimeministerGR) January 3, 2026
We remain focused on ensuring the safety of Greek citizens in the country.
— Prime Minister GR (@PrimeministerGR) January 3, 2026
Ο Νικολάς Μαδούρο ηγήθηκε μιας βίαιης και καταπιεστικής δικτατορίας που προκάλεσε αδιανόητα δεινά στον λαό της Βενεζουέλας. Το τέλος του καθεστώτος του προσφέρει νέα ελπίδα για τη χώρα. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών. Προτεραιότητα πρέπει να είναι τώρα η εξασφάλιση μιας ειρηνικής και ταχείας μετάβασης σε μια νέα κυβέρνηση χωρίς αποκλεισμούς, η οποία θα απολαμβάνει πλήρη δημοκρατική νομιμότητα. Η Ελλάδα θα συντονιστεί με τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ σχετικά με το θέμα αυτό. Παραμένουμε προσηλωμένοι στη διασφάλιση της ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών στη χώρα.
Ωραία λόγια, πράγματι – «βίαιη και καταπιεστική δικτατορία», «νέα ελπίδα», «ειρηνική μετάβαση». Αλλά εκείνο το «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να σχολιάσουμε τη νομιμότητα» είναι σαν να λες «μην κοιτάτε τον ελέφαντα στο δωμάτιο, εστιάστε στο τσάι». Παρά ταύτα, απεύφυγε επιμελώς να κάνει την χρήση της λέξεως «κομμουνισμός». Γιατί άραγε;
Από μια εθνική και συντηρητική σκοπιά, η οποία μπορεί να αποστρέφεται τον κομμουνισμό και τον αυταρχισμό, η τάξη και ο σεβασμός στους κανόνες είναι ιερές αξίες. Αυτή η αβασάνιστη απόρριψη του διεθνούς δικαίου μοιάζει με βρετανικό αστείο: ξηρό, ειρωνικό και ελαφρώς ανησυχητικό. Γιατί, αγαπητοί μου, όταν η Τουρκία παίζει παιχνίδια στο Αιγαίο, ο ίδιος πρωθυπουργός υψώνει το δάχτυλο, επικαλούμενος κάθε άρθρο του ΟΗΕ σαν ευαγγέλιο. Και για τη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία; Εκεί, η παραβίαση κυριαρχίας είναι αφορμή για καταδίκες, κυρώσεις και – ω, ναι – ακόμα και προτροπές για ευρωπαϊκή στρατιωτική εμπλοκή, μαζί με τους άλλους «προθύμους» να στείλουν στρατεύματα στο μέτωπο.
Μικρή ιστορική παρένθεση: Θυμήθηκα σήμερα, ότι και ο αδελφός της προγιαγιάς του πρωθυπουργού, το 1919, είχε στείλει στρατό για να πολεμήσει τους μπολσεβίκους στην Κριμαία και το αποτέλεσμα ήταν άτακτη υποχώρηση και πογκρόμ εις βάρος των Ρωμιών της περιοχής.
Κι όμως, εδώ – κλείνει η παρένθεση – με μια αμερικανική επέμβαση που θυμίζει εποχές Μονρόε – ο Τραμπ και οι Αμερικανοί μπορεί να την χαίρονται και καλά κάνουν – η νομιμότητα μπαίνει στο ράφι του ψυγείου, σαν παλιό γιαούρτι που ξεχάσαμε. Είναι σαν να λέμε: «Κανόνες για σένα, εξαιρέσεις για μένα».
Πρόκειται για απροκάλυπτη υποκρισία, τόσο προφανή όσο και ένας πολιτικός που υπόσχεται όλα τα αγαθά του κόσμου – βλ. αριστεία, αξιοκρατία, διαφάνεια, νομιμότητα, πρόοδο κ.ο.κ. – και ξαφνικά ανακαλύπτει τον εαυτό του στο χείλος του γκρεμού, έτοιμο να γκρεμιστεί με θόρυβο, βομβαρδιζόμενος από σκάνδαλα, πολιτικά unfair και απρέπειες, αλλά και ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό φιάσκο με το οποίο ο ίδιος έχει ταυτιστεί και που οδηγεί στην απόλυτη συμφορά.
Προσωπικά, εκτιμώ την αποφασιστικότητα του Τραμπ, που βάζει τάξη στο χάος χωρίς περιστροφές. Υπάρχουν όμως δεκάδες άλλα ζητήματα που μπορεί ένας πρωθυπουργός να χρησιμοποιήσει ως αφορμή για να τον «γλείψει», μπας και ξεκλέψει μια ματιά του. Ο Τραμπ είναι άλλωστε γνωστός για την sui generis προσωπικότητα και συμπεριφορά του. Κανείς δεν τον παρεξηγεί πια για όσα λέει και κάνει. Όλοι έχουν μάθει να βλέπουν το αποτέλεσμα. Ο δικός μας όμως, ο «ευρωπαϊστής» ηγέτης, ο ακριβοδίκαιος, το καλύτερο βιογραφικό της χώρας, το καλύτερο παιδί της τάξεως, όταν υιοθετεί ξαφνικά αυτό το ανέμελο πολιτικό στυλ, αγνοώντας τους κανόνες που αλλού υπερασπίζεται, δεν μπορούμε παρά να χαμογελάσουμε πικρά και να δαγκώσουμε τα χείλη. Σε τι άραγε αποτέλεσμα στοχεύει;
«Με τι έχουμε μπλέξει, Θεέ μου;», θα αναρωτηθούμε.
Κλείνοντας, μια ακόμα μικρή ιστορική υπενθύμιση στους προβληματισμένους συντηρητικούς. Αν δεν έχετε πάει στο Βίτσι, να πάτε. Να πάτε στην βουνοκορφή που είναι το μνημείο. Θα παρατηρήσετε, ότι παρά την πλούσια βλάστηση πέριξ της ευρύτερης περιοχής, το σημείο είναι εντελώς φαλακρό σε ένα μεγάλο εμβαδόν. Σύμφωνα με μαρτυρίες, προέρχεται από το ναπάλμ που έδωσε το τελειωτικό κτύπημα στους κομμουνιστοσυμμορίτες τον Αύγουστο του 1949 και αποφύγαμε η χώρα μας να γίνει μία… Βενεζουέλα των Βαλκανίων ή – ακόμα χειρότερα – μια Αλβανία. Και ξέρετε κάτι; Η Ελλάδα δεν διέθετε ποτέ δικό της ναπάλμ.
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
