επιμελείται ο Νίκος Μάρης
Τα ανθρώπινα όντα ενεργούν. Δηλαδή: επιδίδονται σε σκόπιμη συμπεριφορά που στοχεύει στο να μετατρέψει τις συνθήκες ζωής τους σε μια κατάσταση που προτιμούν περισσότερο. Αυτό το θεμελιώδες αξίωμα είναι αποδεικτικά βέβαιο.
Το να το αρνηθούμε ισοδυναμεί με το να το επιβεβαιώνουμε – γιατί ακόμη και η πράξη της άρνησης είναι η ίδια μια δράση: μια σκόπιμη προσπάθεια να διεκδικηθεί μια θέση.
Έτσι, η αλήθεια της ανθρώπινης δράσης δεν εξαρτάται από την εμπειρική επαλήθευση. Ισχύει σε όλους τους πιθανούς κόσμους όπου λαμβάνει χώρα η δράση.
Είναι μια κατηγορία του νου, μια απαραίτητη προϋπόθεση για την κατανόηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Αυτό δεν είναι σχετικισμός. Ούτε είναι ιδεολογία. Δεν δοκιμάζεις το «2 + 2 = 4» σε εργαστήριο.
Ομοίως, δεν χρειάζεσαι ψυχολογικά πειράματα για να αποδείξεις ότι ο άνθρωπος ενεργεί για να ανακουφίσει την ανησυχία που νιώθει σύμφωνα με τις δικές του προτιμήσεις. Και τα δύο είναι μη εμπειρικές, a priori αλήθειες.
Όμως οι κολεκτιβιστές επιμένουν: «Παρατηρούμε ότι υπάρχει αλτρουισμός, αγάπη ή συλλογική συμπεριφορά—άρα η πραξεολογία πρέπει να είναι λανθασμένη!»
Τέτοιου είδους αντιρρήσεις παρερμηνεύουν τη φύση της ανθρώπινης δράσης. Η πραξεολογία δεν αρνείται ότι οι άνθρωποι ενεργούν με τρόπους που ωφελούν τους άλλους.
Απλώς εξηγεί ότι ακόμη και αυτές οι πράξεις επιλέγονται από τον δρώντα επειδή αντανακλούν τη δική του κλίμακα αξιών. Κάθε δράση -ανεξάρτητα από το πόσο ανιδιοτελής φαίνεται- είναι μια έκφραση αυτού που ο δρών, εκείνη τη στιγμή, εκτιμά περισσότερο.
…διαβάστε την συνέχεια με ένα κλικ στην πηγή
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
