Η συλληπητήρια ανακοίνωση της ΕΟΠΕ για τον θάνατο της Ελένης Ζέτου
“Η Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης θρηνεί για την απώλεια μίας εμβληματικής μορφής του αθλητισμού μας. Η Ελένη Ζέτου έφυγε από τη ζωή στα 70 της χρόνια, φέρνοντας θλίψη στην οικογένεια του βόλεϊ. Ήταν μια διακεκριμένη αθλήτρια με σπάνιο ταλέντο και ήθος. Το 1977, μόλις στα 21 της, αναδείχθηκε από την ΕΟΠΕ ως η κορυφαία αθλήτρια της χρονιάς, καθορίζοντας μια σπουδαία πορεία στο ελληνικό βόλεϊ.”
Η παρουσία της στο άθλημα ενέπνευσε πολλές νεότερες αθλήτριες και προπονητές, ενώ η συνεισφορά της ως προπονήτρια υπήρξε εξίσου σημαντική, υπηρετώντας την πετοσφαίριση με αγάπη και αφοσίωση. Αφήνει πίσω της τον γιο της και την κόρη της, Φερενίκη Μουντάκη, που και εκείνη ακολούθησε τον δρόμο του βόλεϊ, αγωνιζόμενη στον Α.Ο. Θήρας.
Η απώλειά της δημιουργεί ένα κενό στον χώρο του βόλεϊ, αλλά η μνήμη της θα παραμείνει ζωντανή μέσω του πλούσιου έργου και των αξιών που υπηρέτησε. Η ΕΟΠΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια και σε όλους όσοι είχαν την τύχη να τη γνωρίσουν. Ο πρόεδρος της ΕΟΠΕ, Γιώργος Καραμπέτσος, δήλωσε: “Υπάρχουν άνθρωποι που διαμορφώνουν το άθλημα, αφήνοντας πίσω τους ανεξίτηλες μνήμες και αξίες. Η Ελένη Ζέτου ήταν μία από αυτούς. Συλλυπητήρια στους αγαπημένους της. Καλή αντάμωση στον παράδεισο.”
Ποια ήταν η Ελένη Ζέτου – Η αθλητική, προπονητική και ακαδημαϊκή πορεία
Η Ελένη Ζέτου ξεκίνησε την αθλητική της καριέρα σε μικρή ηλικία, δοκιμάζοντας αρχικά το άλμα εις μήκος και τη σφαιροβολία με την ομάδα του Ηρακλή. Στη συνέχεια, μεταπήδησε στα ομαδικά αθλήματα, επιλέγοντας κυρίως την πετοσφαίριση. Το 1972, σε ηλικία μόλις 16 ετών, υπέγραψε το πρώτο της δελτίο στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 1985, υπηρετώντας και ως αρχηγός της ομάδας.
Κατά τη διάρκεια της θητείας της, συνέβαλε στην καθιέρωση του συλλόγου ως μία από τις κορυφαίες δυνάμεις της ελληνικής πετοσφαίρισης, συμμετέχοντας σε έντεκα συνεχόμενα πρωταθλήματα στην πρώτη τετράδα. Το 1973 φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας ως βασικό στέλεχος μέχρι το 1977, επιστρέφοντας στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα το 1982, όπου παρέμεινε έως το 1984.
Το 1977, αναδείχθηκε από την ΕΟΠΕ ως κορυφαία αθλήτρια της χρονιάς. Αποφοίτησε από τη Γυμναστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης και άρχισε την καριέρα της ως καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής, διδάσκοντας πρώτα σε ιδιωτικά σχολεία και αργότερα στη δημόσια εκπαίδευση. Από το 1985 έως το 2001 δίδαξε πετοσφαίριση στο ΤΕΦΑΑ, συμβάλλοντας στην εκπαίδευση νέων επιστημόνων και προπονητών. Παράλληλα, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, υπηρέτησε ως προπονήτρια κλιμακίου κορασίδων Βορείου Ελλάδος.
Η προπονητική της πορεία περιλάμβανε εργασίες στον ΠΑΟ Διοικητηρίου και ηγετικές θέσεις στις εθνικές ομάδες νεανίδων και κορασίδων. Από το 1996 έως το θάνατό της, υπηρέτησε ως Γενική Γραμματέας του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Πετοσφαίρισης, ενώ δημοσίευσε επιστημονικά έργα και το βιβλίο “Ψυχολογική προετοιμασία στην πετοσφαίριση” το 2011. Στην ακαδημαϊκή της καριέρα, εκλέχθηκε μέλος ΔΕΠ στο ΤΕΦΑΑ του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, όπου διακρίθηκε με την αναγνώριση της τακτικής καθηγήτριας, συνδυάζοντας επιτυχώς τη δουλειά της στον αθλητισμό με την ακαδημαϊκή διδαχή.
