του Βασίλη Δ. Παπαγιαννίδη
Δικηγόρος LLM
Ἡ Ρωμιοσύνη ἐν’ νά χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσμος λείψει!
(Βασίλης Μιχαηλίδης )
Η εθνεγερσία του 1821 οδήγησε στη δημιουργία ενός ελεύθερου ελληνικού κράτους.
Σε αυτό το κράτος, όμως ζούσε, ένα μικρό μέρος του ελληνισμού αφού το μεγαλύτερο μέρος αυτού βρισκόταν ακόμα υπό οθωμανικό ζυγό.
Το 1912-13 η Ελλάδα διπλασιάστηκε μέσα στις φλόγες των Βαλκανικών Πολέμων.
Το 1919-20 μεγάλωσε κι άλλο και αγκάλιασε το όνειρο. Ένα όνειρο που κατέρρευσε το 1922 με εκατομμύρια πρόσφυγες.
Το 1947, μετά από θυσίες, η Ελλάδα αγκάλιασε και τα Δωδεκάνησα.
Έμοιαζε η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνισμού να έχει ενταχθεί στο Ελληνικό κράτος.
Όμως, υπήρχε μια ελληνική Πατρίδα που περίμενε ακόμα τη σειρά της.
Η μεγαλόνησος Κύπρος, με τον ελληνικό πληθυσμό να ξεπερνά το 80% του συνολικού της πληθυσμού βρισκόταν, από το 1878, υπό Βρετανική αποικιοκρατική κυριαρχία.
Οι Έλληνες του νησιού έκαναν συνεχείς αγώνες για να ενωθούν με τη «Μητέρα Πατρίδα».
Είχαν τη σύμπραξη και υποκίνηση της Εθναρχίας, δηλ. της Κυπριακής Εκκλησίας.
Μια εξέγερση του 1931 απέτυχε. Όμως, το 1950 ένα ιστορικό δημοψήφισμα ήταν σκληρό χαστούκι στην αποικιοκρατία: το 96% των Ελλήνων του νησιού ψήφισε υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα!
Μα παρά τις ειρηνικές προσπάθειες οι Βρετανοί αποικιοκράτες, έχοντας τη στήριξη της Τουρκικής μειοψηφίας (18% του πληθυσμού της Κύπρου) δεν έκαναν πίσω.
Και τότε ο Ελληνισμός της Κύπρου πήρε τη μεγαλύτερη απόφασή του: να διεκδικήσει με τη δύναμη των όπλων τα δίκαιά του.
Ένα νέο 1821 γεννήθηκε σαν σπίθα. Και είχε τη στήριξη ολόκληρου του Ελληνισμού.
Οι Έλληνες της Κύπρου υπό τη στρατιωτική ηγεσία ενός απόστρατου αξιωματικού του ελληνικού στρατού, του Γεωργίου Γρίβα, σχημάτισαν την οργάνωση «ΕΟΚΑ» (Εθνική Οργάνωσις Κυπρίων Αγωνιστών).
Σκοπός της ΕΟΚΑ ήταν αφενός η εκδίωξη της αποικιοκρατίας από το νησί και η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Η ένοπλη δράση ξεκίνησε τις πρωινές ώρες της 1 ης Απριλίου 1955 υπό την καθοδήγηση του Γεωργίου Γρίβα που χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Διγενής».
Η ΕΟΚΑ έκανε εκατοντάδες επιθέσεις και έδωσε πολλές μάχες με τους Βρετανούς.
Τα στελέχη της; αμούστακα παιδιά από τα κατηχητικά του νησιού που ζούσαν για να δουν την Ένωση του τόπου τους με την Ελλάδα. Μέσα σε αυτό τον αγώνα γεννήθηκαν ονόματα που έβγαιναν από την «Πινακοθήκη των Ηρώων του 1821».
Τότε όλος ο Ελληνισμός άκουσε την ηρωική θυσία του «Σταυραετού του Μαχαιρά» Γρηγόρη Αυξεντίου, τον νεαρό εθνομάρτυρα Ευαγόρα Παλληκαρίδη, τον Κυριάκο Μάτση που εξευτέλισε τους Άγγλους όταν προσπάθησαν να τον δωροδοκήσουν λέγοντας ότι «Ού περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής".
Και πόσους ακόμα…
Το τραγούδι λέει ότι «δε μπορεί ποτέ ένας τόπος να μην ελευθερωθεί, όταν κάθε παλικάρι τρέχει να θυσιαστεί»…Και έτσι έγινε. Ή σχεδόν έτσι…
Ο αγώνας ολοκληρώθηκε το 1959 και πέτυχε την απελευθέρωση της Κύπρου από τους Βρετανούς.
Οι Βρετανοί απέτυχαν παταγωδώς να νικήσουν την ΕΟΚΑ.
Όμως, οι Βρετανοί από όπου αποχωρούν αφήνουν διχασμό για να παραμένουν εμμέσως κυρίαρχοι (Παλαιστίνη 1948, Ινδία 1947 κλπ).
Έτσι απέτρεψαν την Ένωση και επέβαλαν τη δημιουργία ενός νέου κράτους, της Κυπριακής Δημοκρατίας, με τις συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου.
Ενός κράτους που η πλειοψηφία (Έλληνες) χρειαζόταν τη σύμφωνη γνώμη της μειοψηφίας (Τούρκοι) για τη λήψη αποφάσεων.
Ο σπόρος του διχασμού και της διχοτόμησης μόλις είχε «φυτευτεί».
Καθήκον μας ως Ελλήνων («Ελλαδιτών» και «Ελληνοκυπρίων»), σήμερα, είναι να τιμήσουμε την ΕΟΚΑ και τους ήρωες της, να ενσαρκώσουμε τα υψηλά ιδανικά τους, να αγωνιζόμαστε για την απελευθέρωση της Κύπρου μας και να μην ξεχάσουμε ότι η Κύπρος ήταν, είναι και θα είναι ΕΛΛΗΝΙΚΗ.
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
