Συγκλονιστικές οι δηλώσεις του Ακίλε Πολονάρα για τη μάχη του με τον καρκίνο. Αναφέρει με περηφάνια ότι νιώθει τυχερός καθώς κατάφερε να ξεπεράσει την ασθένεια, αμέσως μετά την απόσυρσή του από την καριέρα του στα παρκέ. «Μου έλειπαν οι δυνάμεις. Αυτή η κατάσταση δεν οφείλεται μόνο στη λευχαιμία, αλλά και στις ημέρες που βρέθηκα σε κώμα. Τότε, δυστυχώς, έχασα την αίσθηση από τη δεξιά πλευρά του σώματός μου», προσθέτει ο ίδιος.
Ο Πολονάρα μοιράζεται τις σκέψεις του για το μέλλον. «Είμαι υπερήφανος για την πορεία μου στον αθλητισμό και τώρα σκοπεύω να απολαύσω κάθε στιγμή της ζωής μου, πάντα με θετική σκέψη. Θα ήθελα να παραμείνω κοντά στο μπάσκετ, αυτή τη φορά ως προπονητής. Αν δεν είχα βιώσει όλα αυτά, δεν θα με απασχολούσε καν η προπονητική. Το μπάσκετ ήταν η ζωή μου μέχρι σήμερα, και επιθυμώ να παραμείνει έτσι. Ελπίζω να μείνω μακριά από νοσοκομεία και υγειονομικές δυσκολίες», δήλωσε.
Η απόφαση να αποσυρθεί από τον αθλητισμό δεν ήταν εύκολη. «Ήρθε αυθόρμητα και κανείς, ούτε η γυναίκα μου ούτε ο ατζέντης μου, δεν το γνώριζαν νωρίτερα. Στις προπονήσεις, συνειδητοποίησα ότι δεν θα μπορούσα να επανέλθω στον παλιό μου εαυτό. Οι δυνάμεις μου είχαν εξαντληθεί», σημειώνει.
Η πραγματική του μάχη, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στα παρκέ. Η διάγνωση της μυελογενούς λευχαιμίας άλλαξε τη ζωή του. Όπως ανέφερε ο Χρήστος Μπατάκας, τα παρκέ έγιναν δευτερεύοντα και η ζωή του ήρθε πρώτα. Ο Πολονάρα δεν κρύφτηκε, αλλά πάλεψε. Αντιμετώπισε θεραπείες και αβεβαιότητα, ζώντας στιγμές που κανένας αθλητής δεν είναι προετοιμασμένος να βιώσει. Ο αγώνας του τον οδήγησε σε μεταμόσχευση μυελού των οστών, με τον μοναδικό στόχο να σταθεί όρθιος. Και το κατάφερε. Με αξιοπρέπεια και μια σιωπηλή γενναιότητα που ξεπερνά κάθε αθλητικό τίτλο.
Η αποχώρησή του δεν ήταν μια ήττα, αλλά μια συνειδητή αποδοχή της κατάστασης. Ήταν μια πράξη ωριμότητας από έναν άνθρωπο που έχει ζήσει το μπάσκετ στο ζενίθ του, προτού κοιτάξει κατάματα κάτι μεγαλύτερο. Ο Ακίλε Πολονάρα δεν επιθυμεί να τον θυμούνται για την ασθένειά του, αλλά για το ταλέντο του, την ενέργεια, το χαμόγελό του και την ψυχή που αφιέρωνε σε κάθε παιχνίδι.
