Η Ελλάδα παρακολουθεί συγκλονισμένη το δράμα από το τραγικό δυστύχημα στη Ρουμανία, το οποίο στέρησε τη ζωή από εφτά νέα παλικάρια που ταξίδευαν για να στηρίξουν τον αγαπημένο τους ΠΑΟΚ. Το βράδυ της Τετάρτης, οι καρδιές των φίλων του ελληνικού αθλητισμού χτυπούσαν σε ένα χτύπημα αλληλεγγύης καθώς τα μηνύματα συμπαράστασης προς την οικογένεια του “Δικέφαλου του Βορρά” προκαλούσαν ανατριχίλα! Από το μακρινό Άμστερνταμ μέχρι τις εξέδρες της “Sunel Arena” και του “Παύλος Γιαννακόπουλος”, οι οπαδοί Ολυμπιακού, ΑΕΚ και Παναθηναϊκού άφησαν στην άκρη τα χρώματά τους, υψώνοντας νοερά στον ουρανό τα μαυρόασπρα κασκόλ τους!
Οι εικόνες που απλώθηκαν στα μέσα ενημέρωσης ήταν εντυπωσιακές, αναδεικνύοντας την ενότητα του οπαδικού κινήματος, αλλά ταυτόχρονα προκαλούσαν ένα τεράστιο “γιατί”. Γιατί είναι ανάγκη να μας ενώνει μόνο ο θάνατος; Γιατί θυμόμαστε την ανθρωπιά μας μονάχα σε τραγωδίες που πληγώνουν βαθιά την καρδιά;
Η εφημερίδα “Απογευματινή” επέλεξε να κυκλοφορήσει στις 29 Ιανουαρίου με έναν ξεχωριστό οπισθόφυλλο. Αυτή η σελίδα ταξιδεύει μεταξύ του πόνου και του προβληματισμού, απευθυνόμενη σε όλους όσοι είναι έτοιμοι να σκεφτούν και να αναρωτηθούν. Οφείλουμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να το κάνουμε πριν φτάσουμε σε δάκρυα πάνω από τάφους παιδιών.
Ο ίδιος κομμένος λαιμός, η ίδια δυσκολία στην πληκτρολόγηση. Τι να πεις σε τέτοιες στιγμές; Να σκεφτείς πόσο άδικη είναι η ζωή; Να αναλογιστείς πόσες στιγμές αφιερώνουμε σε πράγματα και ανθρώπους που δεν αξίζουν, χωρίς να γνωρίζουμε αν το επόμενο πρωί θα είναι το τελευταίο μας;
Κάθε φορά που βλέπω νέα παιδιά να χάνονται με τέτοιον τρόπο, πρώτα σκέφτομαι τους γονείς τους. Κανένα άλλο γεγονός στον κόσμο δεν μπορεί να συγκριθεί με την απώλεια ενός παιδιού από τα χέρια της μάνας ή του πατέρα του. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σκληρό από την κραυγή μιας χαροκαμένης μητέρας πάνω από το μνήμα του παιδιού της.
Κανείς δεν μπορεί να απαλύνει σήμερα τον πόνο των γονιών και των φίλων του Κωνσταντίνου, Δημήτρη, Χρήστου, Γιώργου, Βασίλη, Θανάση και του φιλικού τους συμπαραστάτη, όλες οι αναμνήσεις τους πλέκονται σε μια ενωμένη οδύνη. Κάθε παρηγορητικό λόγο είναι σαν άνεμος που χάνεται στα σύννεφα.
Η ευθύνη βαρύνει όλους μας, από την ΠΑΕ ΠΑΟΚ μέχρι τους δημοσιογράφους και τα Μέσα Ενημέρωσης, να κάνουμε το καλύτερο δυνατό για να βοηθήσουμε τις οικογένειες των ανθρώπων που χάθηκαν, καθώς και των επιζώντων από το τραγικό συμβάν. Να αναλάβουμε ένα κομμάτι του δικού τους Γολγοθά, ώστε οι επιζώντες και οι οικογένειές τους να μπορέσουν να συνεχίσουν τη ζωή τους με αξιοπρέπεια, τιμώντας τη μνήμη των αγαπημένων τους.
Κάθε φορά που χάνεται ένας οπαδός, κάθε φορά που οι αντίπαλοι ενώνονται για να παρηγορήσουν τους πονεμένους, πρέπει να θυμόμαστε την αξία της ανθρώπινης ζωής, που πολλές φορές ξεχνάμε μέσα στη βία και τη μισαλλοδοξία.
Πρέπει επιτέλους να αρχίσουμε να σεβόμαστε τη ζωή όταν όλοι είμαστε εν ζωή! Όχι μόνο όταν αφήνουμε ένα λουλούδι στον τάφο ενός νέου παιδιού. Το ίδιο παιδί, για το οποίο τώρα θρηνούμε, μπορεί την προηγούμενη εβδομάδα να κάθεται στην αντίπαλη εξέδρα και να είναι θύμα των βρισιών μας.
Έφτασε η ώρα να σταματήσουμε να θυμόμαστε την ανθρωπιά μας μόνο σε στιγμές τραγωδίας. Ας αρχίσουμε να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, ανεξαρτήτως ομάδας ή πολιτικών πεποιθήσεων. Ας ανακτήσουμε τον αλληλοσεβασμό που έχουμε χάσει εδώ και πολλά χρόνια, ώστε να μπορούμε, τελικά, να τιμούμε τη μνήμη όσων δεν βρίσκονται πια κοντά μας. Ως τότε, συμμετέχοντας σε μια υποκρισία, δεν κάνουμε τίποτα άλλο παρά να συμμετάσχουμε σε ένα άδικο θέατρο.
