Όλα βρίσκονται σε αυτή την ιστορία ενός μετανάστη από το Μάλι που είχε την ιδέα, συμβολική όσο καμία άλλη, να κλέψει το ξίφος της Ιωάννας της Λωραίνης. Η σύγκρουση της ιστορίας με τη σύγχρονη εποχή, η σύγκρουση των πολιτισμών και των συμβόλων, η δικαστική αδιαφορία, η κουλτούρα της δικαιολογίας, το δράμα της γαλλικής πολιτιστικής κληρονομιάς που παραδίδεται στην καταστροφή, όλα όσα διαλύουν τη Γαλλία περιέχονται σε αυτή την ιστορία.
- Γράφει ο Μαρκ Μποντριγιέ
Τοποθετημένο στην πλατεία Σεν-Ογκουστέν στο όγδοο διαμέρισμα των Παρισίων, αυτό το έφιππο άγαλμα του Πολ Ντιμπουά, που το δημιούργησε στα τέλη του 19ου αιώνα, είχε μέχρι τώρα φιλοξενήσει κυρίως εκδηλώσεις φόρου τιμής. Όμως, στις 2 Ιανουαρίου, ένας μετανάστης που είχε φτάσει πρόσφατα από το Μάλι στην Ευρώπη και στη συνέχεια στη Γαλλία, σκαρφάλωσε στο άγαλμα της αγίας, άρπαξε το ξίφος της και έφυγε. Στη συνέχεια συνελήφθη από την αστυνομία, τέθηκε υπό κράτηση και δικάστηκε.
Σύμφωνα με τον συνάδελφό μας Αμορί Μπουκό από το Valeurs actuelles, ο εν λόγω μετανάστης χωρίς χαρτιά βγήκε από το δικαστήριο, στις 2 Απριλίου, ελεύθερος σαν πουλί, με μόλις έξι μήνες φυλάκιση με αναστολή. Η Γαλλία είναι καλή μητέρα.
«Τουριστική πρωτοβουλία!»
Εδώ έχουμε λοιπόν έναν παράνομο μετανάστη, που μόλις έφτασε στη χώρα μας, του οποίου το αίσθημα ατιμωρησίας είναι τέτοιο που το να επιτεθεί σε ένα άγαλμα που βρίσκεται στην πρωτεύουσα εδώ και δεκαετίες δεν αποτελεί το παραμικρό ταμπού. Ο μετανάστης μας θα έκανε λάθος να στερηθεί αυτή την ευκαιρία, αφού η ιδιοκτήτρια του αγάλματος, ο δήμος του Παρισιού, δεν έκρινε σκόπιμο να ασκήσει αγωγή. Αρκούσε ο δικηγόρος του κλέφτη του ξίφους της Ιωάννας της Λωραίνης, σύμφωνα με το VA, να επικαλεστεί μια «τουριστική πράξη» (sic!), ειρηνική και καλοπροαίρετη, του πελάτη του και να επικαλεστεί τη «χριστιανική συγχώρεση» (resic) για να αποφασίσει το δικαστήριο να επιβάλει μόνο «έξι μήνες φυλάκιση με αναστολή». Η Γαλλία δεν δίνει μεγάλη σημασία στα αγάλματά της… Άλλη είναι η περίπτωση μιας εχθρικής αφίσας στο δημαρχείο. Η ένωση Transparence citoyenne (Διαφάνεια για τους πολίτες), η οποία, για να «καταπολεμήσει τη διαφθορά και τη σπατάλη των δημόσιων χρημάτων», είχε αναρτήσει στους τοίχους του Παρισιού τις αποδείξεις εξόδων της σοσιαλίστριας δημάρχου, επιβλήθηκε πρόστιμο σχεδόν 15.000 ευρώ τον περασμένο Οκτώβριο. Μήνυμα: καμία επιείκεια για όσους ενδιαφέρονται για το κοινό καλό. Η δικαιοσύνη την επιφυλάσσει για όσους καταστρέφουν την πολιτιστική κληρονομιά.
Προφανώς, η Αγία που έφερε σε επαφή όσους πιστεύουν στον Παράδεισο με όσους δεν πιστεύουν, αντιπροσωπεύει λοιπόν για τους αριστερούς εκλεγμένους ένα σύμβολο κατώτερο από τις λίγες ευρωπαϊκές σημαίες που αφαίρεσαν δήμαρχοι του Εθνικού Συναγερμού (RN), στην Καρκασόν και αλλού. Δεν ακούστηκε η παραμικρή συγκίνηση. Η ευρωπαϊκή σημαία, στερημένη κάθε ιστορίας, προκαλεί προφανώς πολύ μεγαλύτερη προσκόλληση σε αυτούς από ό,τι το ξίφος της Ζαν ντ’ Αρκ που έσωσε τη Γαλλία από τον κίνδυνο της εισβολής και ξεκίνησε την ανακατάκτηση του εδάφους απέναντι στους Άγγλους.
Μια χώρα που δεν υπερασπίζεται πλέον τον εαυτό της
Τέλος, το γεγονός ότι ένας Μαλιανός, τον οποίο κανείς δεν προσκάλεσε, αφαιρεί το ξίφος, δηλαδή το όπλο και το μέσο άμυνας, από τη νεαρή γυναίκα που συμβολίζει τη Γαλλία, είναι πλούσιο σε παραβολές. Η έκβαση της δίκης αφηγείται μια χώρα προδομένη, χωρίς υπερηφάνεια, που δεν υπερασπίζεται πλέον τον εαυτό της. Μια χώρα όπως ήταν, όταν η Ιωάννα της Λωραίνης ανέλαβε να την ανασυγκροτήσει… με επιτυχία. Ο Ντε Γκεσκλίν και άλλοι συνέχισαν το μεγάλο της σχέδιο: να διώξουν τους Άγγλους από τη Γαλλία.
Στην ιστορία του ξίφους της Ιωάννας της Λωραίνης, η ιστορία αναμειγνύεται με τον μύθο. Το ξίφος που ονομάζεται Fierbois «θα ήταν αυτό του Καρόλου Μαρτέλ, που κατατέθηκε ως αφιέρωμα μετά την επιστροφή από τη μάχη του Πουατιέ το 732», γράφει ο Φιλίπ Κονταμίν στο βιβλίο του Jeanne d’Arc, histoire et dictionnaire (Robert Laffont, συλλογή Bouquins). Η εθνική ηρωίδα ήταν τόσο προσκολλημένη σε αυτό, ώστε έφτιαξε για το σπαθί τρεις θήκες, από χρυσό, κόκκινο βελούδο και δέρμα. Το χρησιμοποίησε για να προσπαθήσει να ξεφύγει κατά τη σύλληψή της στην Κομπιέν, αλλά διαβεβαίωσε κατά τη δίκη της ότι αυτό το σπαθί δεν είχε σκοτώσει ποτέ. Αλλά το σπαθί είναι το οπλισμένο χέρι, για την υπεράσπιση του εδάφους.
Από τον επίσκοπο Κοσόν έως τον μετανάστη από το Μάλι, περνώντας από μερικούς σημερινούς πολιτικούς ηγέτες, υπάρχει λοιπόν μια συνέχεια: η βούληση να αφοπλιστεί η Ιωάννα της Λωραίνης.
Πηγή: BVoltaire.fr
Πηγή: NewsFire.GR
