Σύμφωνα με το Washington Examiner, σχολιαστής—ο οποίος έχει αφιερώσει σχεδόν μισό αιώνα οικοδομώντας επαγγελματική σταδιοδρομία στις Ηνωμένες Πολιτείες διατηρώντας παράλληλα ακαδημαϊκούς και επαγγελματικούς δεσμούς σε όλη την περιοχή του Κόλπου—υποστηρίζει ότι ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο Αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς αξίζουν αναγνώρισης για την προώθηση μιας διπλωματικής προσέγγισης την οποία οι προηγούμενες κυβερνήσεις αρνούνταν να εξετάσουν σοβαρά.
Η ανάλυση αμφισβητεί τους επικριτές που εστιάζουν περιορισμένα σε ό,τι μπορεί να κερδίσει το Ιράν κατά τη διάρκεια της προτεινόμενης περιόδου πλαισίου των 60 ημερών, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής άρσης κυρώσεων ή της απελευθέρωσης περιουσιακών στοιχείων. Αντίθετα, ο συγγραφέας πλαισιώνει τη συζήτηση γύρω από το τι θα μπορούσαν να επιτύχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ιράν και η ευρύτερη Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια των επόμενων 60 ετών παρά των επόμενων 60 ημερών.
Επί σχεδόν μισό αιώνα, η πολιτική της Ουάσινγκτον απέναντι στο Ιράν έχει επικεντρωθεί στην περιχαράκωση και την απομόνωση. Το προτεινόμενο μνημόνιο αντιπροσωπεύει μια θεμελιωδώς διαφορετική στρατηγική: τη σταδιακή ένταξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας στο περιφερειακό και παγκόσμιο εμπόριο. Το κεντρικό ερώτημα μετατοπίζεται από το πώς να ασκηθεί μέγιστη πίεση στο κατά πόσον ένα σταθερό πλαίσιο μπορεί να ενθαρρύνει την οικονομική δέσμευση, να δημιουργήσει αμοιβαία συμφέροντα και να μειώσει την πιθανότητα μελλοντικής αντιπαράθεσης.
Αυτό που διακρίνει την πρωτοβουλία αυτή από προηγούμενες προσπάθειες είναι το φαινομενικό εύρος της πέρα από τις παραδοσιακές ρυθμίσεις ασφαλείας. Οι προηγούμενες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης επικεντρώθηκαν κυρίως στις κυρώσεις, τις πυρηνικές δραστηριότητες και τις περιφερειακές εντάσεις. Ενώ τα ζητήματα αυτά παραμένουν σημαντικά, αντιμετωπίζουν συμπτώματα παρά τις υποκείμενες ευκαιρίες για μετασχηματισμό.
Πέρα από το πυρηνικό πλαίσιο
Το ευρύτερο όραμα που προτείνεται από το μνημόνιο προβλέπει την αντικατάσταση ενός πλαισίου επικεντρωμένου στην αντιπαράθεση με ένα οικοδομημένο πάνω στην οικονομική ανάπτυξη, τις επενδύσεις, το εμπόριο και την περιφερειακή ενσωμάτωση. Εάν υλοποιηθεί, η σημασία του θα μπορούσε να υπερβεί εκείνη του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης, το οποίο ήταν κυρίως μια πυρηνική συμφωνία. Το τρέχον πλαίσιο υπό συζήτηση δυνητικά περιλαμβάνει οικονομική ανάπτυξη, περιφερειακή ενσωμάτωση, επενδύσεις, μεταφορές, εμπόριο και μακροπρόθεσμη σταθερότητα σε θεμελιωδώς διαφορετική κλίμακα.
Ο συγγραφέας αναγνωρίζει ότι δεν χρειάζεται κανείς να θαυμάζει την ιρανική κυβέρνηση ή να επιδοκιμάζει τις πολιτικές της για να αναγνωρίσει μια απλή πραγματικότητα: τα έθνη που εμπλέκονται στο εμπόριο γενικά δημιουργούν περισσότερη ευημερία από τα έθνη που εμπλέκονται σε αντιπαράθεση.
Στρατηγικές οικονομικές δυνατότητες
Το Ιράν απέχει πολύ από το να είναι μια οριακή οικονομία. Το έθνος των περίπου 90 εκατομμυρίων ανθρώπων βρίσκεται σε ένα από τα πιο στρατηγικά σημαντικά σταυροδρόμια του κόσμου, συνδέοντας τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία, τον Καύκασο και σημαντικές παγκόσμιες μεταφορικές οδούς. Διαθέτει εκτεταμένους φυσικούς πόρους, σημαντική βιομηχανική ικανότητα και μεγάλο απόθεμα μορφωμένων επαγγελματιών.
Το Ιράν κατατάσσεται μεταξύ των πλέον μορφωμένων κοινωνιών στη Μέση Ανατολή, παράγοντας σημαντικό αριθμό μηχανικών, ιατρών, επιστημόνων και πανεπιστημιακών πτυχιούχων. Η επιτυχία της ιρανικής διασποράς σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες αποδεικνύει το ανθρώπινο κεφάλαιο και την επιχειρηματική ικανότητα της χώρας. Μετά από 47 χρόνια αποξένωσης, πολλοί Αμερικανοί κατανοητά γνωρίζουν λίγα για τη σύγχρονη ιρανική κοινωνία πέρα από τις πολιτικές επικεφαλίδες και τις γεωπολιτικές διαφορές. Ωστόσο, κάτω από αυτές τις επικεφαλίδες υπάρχει ένας εξελιγμένος και ιδιαίτερα μορφωμένος πληθυσμός ικανός να συμβάλει σημαντικά στην περιφερειακή οικονομική ανάπτυξη.
Ανεκμετάλλευτες εμπορικές ευκαιρίες
Οι συζητήσεις σχετικά με το Ιράν πολύ συχνά εστιάζουν αποκλειστικά στο ποιες παραχωρήσεις θα μπορούσαν να γίνουν ή ποιοι περιορισμοί θα μπορούσαν να αρθούν. Πολύ λιγότερη προσοχή απευθύνεται στο ποιες οικονομικές ευκαιρίες θα μπορούσαν να αναδυθούν εάν οι σχέσεις ομαλοποιηθούν σταδιακά. Ο στόλος πολιτικής αεροπορίας του Ιράν, τα μεταφορικά δίκτυα, οι ενεργειακές υποδομές, οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις και τα τεχνολογικά συστήματα έχουν υποστεί δεκαετίες περιορισμένης πρόσβασης στις διεθνείς αγορές και επενδύσεις.
Η πολιτική αεροπορία παρέχει ένα διδακτικό παράδειγμα. Πολλά αεροσκάφη που λειτουργούν επί του παρόντος στο Ιράν είναι δεκαετιών και απαιτούν αντικατάσταση. Μελλοντικές αγορές σύγχρονων επιβατικών αεροσκαφών, μαζί με υπηρεσίες συντήρησης, εκπαίδευση πιλότων, εκσυγχρονισμό αερολιμένων, συστήματα λογισμικού και υλικοτεχνική υποστήριξη, θα δημιουργούσαν σημαντικές ευκαιρίες για αμερικανικούς κατασκευαστές και προμηθευτές.
Το υποκείμενο επιχείρημα που παρουσιάζεται στο Washington Examiner είναι ότι το μνημόνιο κατανόησης αντιπροσωπεύει όχι απλώς μία ακόμη διπλωματική διαπραγμάτευση αλλά δυνητικά μια αλλαγή παραδείγματος στον τρόπο με τον οποίο η Ουάσινγκτον προσεγγίζει μία από τις μακροβιότερες εχθρικές σχέσεις της στη Μέση Ανατολή.
Πηγή: Washington Examiner
Πηγή: NewsFire.GR
